thaysanura

yeni bir mania vakası

2011-12-16T03:35:00.000-08:00

aşkeskibirgünahsessizbirhatıra
insanhergünölmüyorkiöleceksesendenölsün

şarkıların hepsi birbirinin aynısı, devamı gibi. 2 saat uzunluğunda bir şarkı negüzel

devrisi gün büyük gün !!

2011-11-01T08:08:00.001-07:00

çok karmaşık ve gereksiz yere uzun yazmışım. üstelik 2006 yılında hangi çukura düşmüşüm beni kim kurtarmış bu ve benzeri birçok yazıyı anlayamıyorum. ya hafızayı canlı tutmak ya da bu işi tamamen bırakmak gerek. burayı bıraktığım için hafızayı canlı tutma zorunluluğu yaşadığıma göre ikinci seçenek daha mantıklı. üstelik kendimi genç hissettim yeniden. hahayt :)) çıkmam lazım ama o ayrı

fff

2011-11-01T07:45:00.000-07:00

1 yıl sonra okudum yeniden. herşeyin yolunda gittiğine sevindim

anne seni çok seviyorum

2011-01-17T19:54:00.000-08:00

bu daha önce de olmustu. ama hiç biri bu kadar uzun sürmemişti, detaylı değildi. bunda butterfly effectin çok etkisi var, eminim. esyalarım henüz hazır değil, yanımda sana aldıgım parfüm var. burberry touch. şimdi ismi daha anlamlı geliyor. ama önce ecemin yanına gidiyorum. onunla fazla konusmuyoruz. ama böyle bi durumda bi türkten baska kimsenin yanına gidemem. bi kere başıma geldi, ingilizce ağlamak, ingiliz yemeklerini ingiliz tuvaletine kusmak, hatta kusamamak ve kahrolası ingiliz banyosunu batırdıktan sonra ingiliz yatagına yatıp, I m ll right demek çok fenaydı. kredi kartımı ve 100 pound veriyorum. kart bana bilet alması için, para da esyalarımı türkiyeye göndermesi için. kütüphaneden aldıgım kitaplar var. ama zaten odamı boşaltırken onu görur ve verir. sen bunları hallet, beni en kısa zamanda evime ulaştır diyorum. ben esyalarımı toplayacağım diyorum. odaya geliyorum. o da benimle geliyo, git diyorum bi an önce git. diğerlerine haber veriyor. yanıma geliyorlar. onların elleri, ojeleri, terlikleri, pijamaları hepsi gözümün önünde. zaman zaman aglarken aynaya baktığım için ben de ne halde olduğumu biliyorum. işin kötü tarafı bu hayal degil. bir saaten fazla süredir aglıyorum. bi anda durabiliyorum. hiç zorlanmadan.

şimdi de durdum. ecem ve ingiliz kusmuğunu aglamadan araya ekledim. su anda yazının güzel olmasını düşünüyorum. bunun bana iyi geleceğini biliyordum. odadan cıksam da iyi olabilirim. ama kalan son sigaramı bitirmek istemedim. face de dısarısının soguk oldugunu da yazmışlar. bazı günler perdeyi açmıyorum uzun süre, ama havanın da nasıl olduğunu merak ediyorum. sanki ne değişecekse. güneşli karlı yağmurlu hava beni hiç etkilemiyor. hatta kapalı havaları daha çok sevip, beni bu güzel havalar mahvetti diyorum. evet evkaftaki memuriyetimden bu havalarda istifa ettim, tütünü en çok bu havalarda içmeyi seviyorum.

sonra düşündüm, eğer anneme bişey olsa beni almaya gelirdi. telefonda söylemezlerdi, benim yalnız gelemeyeceğimi bilirdi. önce annen hasta derlerdi tabi. hemen aramak isterdim, hastanede konusamaz ama iyi duyunca merak edersin o yüzden gelmeni istedik derlerdi. yolda bana ölümden bahsederdi. ölümün doğallığı.. yakınlarını kaybetmeyenler için doğal bişey ölüm zaten. organ bağışı gibi. ihtiyacı olmayan önemini bilmiyor. bağışlanmasını isterdim ben, ama ablamlar, özellikle küçük ablam bari ölümünde rahat ver der bana. gerçi benim de aklıma gelmez sanırım.

elimizde hiç bagajımız olmadan yola çıkıyoruz. benim çantamda parfüm. ama uçağa alırlar mı? kilitli poşetim var. geçi bu şimdi aklıma geldi. az önceki senaryoya göre yalnızım. ağlıyorum. londrada ingilizce aglıyorum. kendime 2 son hazırladım. "iyi" olan zaten kutu kapalı olduğu için alıyorlar, ingiliz merhameti devreye giriyor. tam merhamet sayılmaz, zaten yasal olarak götürebileceğimi söylüyorlar. kendileri kilitli poşete koyuyorlar. kötü senaryoda uçaga almama izin vermiyorlar bu şekilde, ama ben freeshoptan alıyorum. bi kez daha aynaya bakıyorum. lorealin aynasına. 2side orta sınıf olduğu için yanyana duruyorlar. rujlar, allıklar, hepsi gözümün önünde. rimelleri bıyıklarına bulaşan kızlar bile. 1,5 saat var uçağın kalkmasına. hep bana bakıyorlar. yanıma gelen ilk kişiye anlatıyorum derdimi. elimdeki peçete hamur halde. yenisini veriyorlar. tuvalete gidiyoruz. yüzümü yıkıyoruz, ben biraz toparlıyorum. uçakta yediden dolup taşıyorum. rotar olmadan eve gidiyorum. havalanına teyzem de gelmiş. yere yıkılıyorum, eve geldiğimizde misafir odasının kapısı açık. babamda olduğu gibi. peçeteler mutfakta. yengemler kuran okuyor. nerde diye bagırıyorum. hastanede diyorlar

bundan sonrası yok. şimdi devam edebilirim. ama bunu yapmayacağım. sonu yok çünkü bu acının. az sonra evi arıcam, anne dicem, canım diyecek. o öyle deyinde ben ağlamaya başlıcam. noldu yine mi beni öldürdün, onun agıdımı mı bu diyecek. ne bilim ya, uyuyamadım gece binbir türlü şey düşündüm dicem, sonra görkemi sorucam, iyi bugün okula gitti diyecek. tamma o zaman ben biraz uyuyacağım dicem.

ve tüm bu olanlar sabah erken kalkmak istemeyen beynimin bana kurduğu bir tuzak olarak buraya yazılmış olacak.

vazgeçilmezimsin

2010-11-19T12:49:00.000-08:00

evimden kilometrelerce uzakta, olma fikri hakkında düşünüyordum. çok karmaşık geldi, düşünmekten vazgeçtim.

2007 mi? o kadar oldu mu?

2010-06-15T06:07:00.000-07:00

neler yaptım bunca zaman?? aslında çok şey. kazandıklarım da oldu kaybettiklerim de.
yüksek lisans bitti, doktora bitmek üzere
babamı kaybettim. yerine ne koydum? tabi ki hiçbirşey. ölmeden önce, daha doğrusu öleceğini bile hiç düşünmeden önce kendini bu kadar özleyeceğimi hiç düşünmemiştim. hayat o varken daha kolaydı. hele de annem için. uzakta da olsa, bize acı da verse onun varlığı önemli ve değerliymiş. gerçi ben annem kadar çok aramıyorum kendini. çünkü yerine koymasam bile bana babamı bir ömür boyu hatırlatacak, ya da şöyle diyeyim, unutturmayacak birisi var artık. uyuması, konuması, gülmesi, kavgası, öfkesi.

Allah bana çok güzel bir ders verdi. yıllarca hayatımdan çıkmasını istediğim kişinin birçok özelliklerini ki umarım hepsini değildir, kesti ve birisine yapıştırdı. o artık benim bilgisayraımda silinmeyecek bir dosya. evet mesaj alındı. ben bir kötülük yaptım anneme. onu eşinden ayırdım ve onun bıraktığı yerden ben devam ediyorum. herkes bunun farkınd. zaman zaman en zor zamanlarda en acımasız haliyle bu gerçek yüzüme vuruluyor. işte o anlar unutulmaz oluyor.

enerji döngüsünden bahsederler ya. hiçbir enerji yoktan varedilmez, hiçbir enerji varken yok olamaz diye. bu iyilik ve kötülük için de böyle. belki de benim fizik anlayışım böyledir. yaşadığım fizik.

pazar

2007-12-05T02:49:00.000-08:00

eski pazarları hatırlıyorum. yetiştirilmeye çalışılan ödevler, terasta yapılan mangal, mangal üzerinde demlenen çay bazen de kadayıf... sonra eve gelinir. banyo yapılır, tırnak kesilir. tırnak kesme işlemi bizimkiler izlenirken yapılır. 2. reklamda makarna vardır. oba makarna. ablam hiç üşenmez bana makarna yapardı. ben onu yerdim. ablam ütü yapardı. malum pazartesi temiz gömlek giyilirdi. ben ya da kendisi. hiç farketmez. ama o gömlek mutlaka ütü masasına yatardı. yıllar geçti. artık saat 7 den sonra birşey yeme sakıncaları ortaya çıktı. bizimkilerin yerini popstar aldı. mangal yine yapılıyor ama evde, balkonda. çay ocakta kaynıyor artık. her zamanki koltugunda pederde yok artık. tırnak kesme yerini oje sürmeye, ödev yapma yerini makale yazmaya bıraktı. ütü de yapılmıyor artık eski kadar sık. hele beyaz gömlek ayda 1 kere ancak çıkıyor eski yerine.

bütün bu emareler gösteriyorki ben büyüdüm. ama yeteri kadar büyümedim ki kendi çocuğuma ne makarna makarna yapıyorum ne de ödevinin yetişmesine yardım ediyorum. banyo yaptıracak kimse de yok henüz. eski günlere dönmeye daha var anlaşılan..

ve blog yazmaya tekrar başladığıma göre eski yanlızlığıma dönüyor öğle tatillerim

italya vol-1

2007-09-14T04:05:00.000-07:00

Bunları yazmak için aradan bu kadar uzun zaman geçeceğini hiç düşünmemiştim. Hatta yazmaya kurs sırasında başlamıştım bile. Taslakları orda hazırlayacaktım. Buraya gelince de hemen temize çekip göndertecektim gerekli yerlere. Ama kısmet bu güne imiş.

Efendim. Mayıs ayını son günleri. Binbir güçlükle 17 sayfalık form doldurulur ki, bu form doldurma kısmı da ayrıca bir konu olarak işlenebilir. Ama konuyu dağıtmanın manası yok. Evet. Binbir güçlükle hazırladığımız form yine 1001 güçlükle imzalatılır ve kargoya verilir. Gel zaman git zaman başvurumuz kabul edilir. Hazırlıklara başlanır. İlk olarak google amcanın kapısı çalınır. Kapıyı açan amcamız yaklaşık 0,0016 saniyede elinde 37569842315 sonuçla gelir. Sırayla Bergamo hakkında bilmemiz gerekenler incelenir. Gidilecek yerler, alınacaklar, yenilecek yemeklere bakılır. Ama en önemlisi oraya nasıl gidileceği incelenir. Olur da pilot havada kaybolur falan diye yol üzerindeki bütün kiliseler ezberlenir ki sırtımızı kiliseye verdikmidi doğru Bergamo’yu bulalım. Bergamo hakkında yeterince bilgi sahibi olduktan sonra birkaç kelime de olsa İtalyanca öğrenilmeye başlanır. Bu kaça? Bunun başka rengi var mı? Bu dükkan ne zamana kadar açık? Bunun bir beden daha büyüğü var mı? Gibi bilmemiz gerekenler hemen öğrenilir. Tabi bir de iyo non parlo italyano demeyi öğrenmiştim. “İtalyanca konuşmayı bilmiyorum.”

Derken elime kurs programı geçti. Ufak bir değişiklik yapıp Cuma gününü boşaltmışlardı. Bu durumda İtalya’yı gezmek için 3 günüm vardı. Hemen haritayı önüme açtım. Merkezi Bergamo olan bir daire çizdim. Sonra üçgen, sonra da bir dikdörtgen. En son çizdiğim yamuğun içinde Milano, Roma, Venedik vardı. Bu arada benim cesaretim de acayip şekilde yamulmuştu. Çünkü katılımcılar arasında benden başka Türk yoktu. Bütün bunları yalnız yapabilir miydim? Yol bilmem , iz bilmem, dil bilmem. Sırtımda paltom, başımda eşarbım, bavulumun üstüne oturup birilerinin beni keşfetmesini mi bekleyecektim yoksa. Hayır, hayır. Mutlaka kendime yandaşlar bulmalıydım. Katılımcıların kim olduğunu öğrenmek için tek tek isimlerle birlikte yine google amcanın kapısı çalınır. Kevin’ın futbolcu, Jan’ın meslek lisesi tarzında bir yerde çalıştığı ve muhtemelen o resimdeki sakallı adam olduğu anlaşılır. Kostas hakkında hiçbir bilgi yoktu amcada. Belki o da benim gibi adından çok nikiyle tanınan birisidir diye düşündüm. Sıra Romanyalılara gelmişti. Allah’ım bu neydi böyle. 6 Roman kadın. Acaba Kibariye ve annesi Makbule Tokmak gibimiydiler bilmiyordum. Çaresiz hepsine hi dedim. Kostas hariç. O mail adresini her ne hikmetse göndermemişti. Aha dedim gıcık bir Yunanlımız var. Romanyalı hatunların evli olduğunu, kocalarıyla bir hafta önce gelip İtalya’yı gezeceklerini öğrendikten sonra son çare Kevin ve Jan’ın aralarını bozup dost olmaklarını engellemekti. Nitekim bir Türk dünyaya bedeldir ve istedikten sonra bir kadının yapamayacağı şey yoktur diye öğretmişlerdi bize ilkokuldayken. Gün teorik bilgilerimizi pratiğe dökme günüydü. Gün Roma’yı yalnız da olsa yakma günüydü… gün güz günleriydi ve bu sonbahar öyle ya da böyle farklı geçecekti.

2007-07-12T02:20:00.000-07:00

Bu sabah insanlara kendimi ne kadar yanlış tanıttığımın farkına vardım. Eniştem dün ameliyat oldu ve cücükler gece benimle birlikte kaldı. Yemek, meyva, süt üçgenini çizdim. Ellerini ayaklarını yıkattım, dişlerini fırçalattım, öpücüklerini aldım ve yatırdım. Tam da olması gerektiği sırasıyla ve saatiyle bunları yaptım. İlk kez olmuyordu bu tabi. Daha önce de birlikte kaldığımız geceler olmuştu. Artık onlar da benim bu titizliğime alışmışlardı. Sabah hep birlikte hastaneye gittik. Tabi önce evde güzelce kahv6tılarını yaptırdıktan sonra. Yolda hiç ses çıkarmadılar. 3 kez kırmızı ışıkta geçtim yine ses çıkmadı. Anladım ki yanlış bir şeyler yapmışım. Çok da fazla kafaya takmadım açıkçası. Ama ablamla konuşunca nerde hata yaptığımı anladım. Yeğenim her gün sandalet giyip dışarıya çıkıyormuş. Ama benimle kalacağı için ayakları kirlenmesin, teyzesi iğrenmesin diye spor ayakkabısını giymiş. Bütün gün sıcakta sırf beni memnun edebilmek için ter içinde kalmış. Ben de artık bundan sonra ne zaman bu olayı düşünürsem ter içinde kalacağım. Tıpkı şimdi olduğu gibi. Özür dilerim. Sizi bu kadar hijyene batırdığım için, sağlıklı olmanız için çabaladığım için.

sezon açılışı

2007-06-15T00:10:00.001-07:00

dün gece bu sezonun ilk sivrisineğini gördüm. garip bi şekilde sevindim. aha dedim yaz geldi demek. önümden şöyle bir vızıldayarak geçti. sonra karşıya, duvarın dibine kondu. ben o sırada kabahatimi yaptığım için kendisiyle çok fazla ilgilenemedim. acıdım da üstelik kendine. işe yeni alına birinin ilk günden kovulması gibi birşey olacaktı onu o anda öldürmem. gönül rahatlığıyla işimi bitirdim. yattım. uyuyamadım uzun bir süre. sonra tekrar tuvalete ona bakmaya gittim. yoktu. işe çıktı heralde diye düşünüdüm. sabah yine tuvaletteydi. yine geçti önümden vızıldayarak. ama bu vızıldama gecekinden çok farklıydı. çok ukalaydı. sinir oldum. öldürdüm. avucumu açtım. kana bakacaktım. gece neler yaptığına bakacaktım. gündüz tarifesi açmış mıydı, kaç yolcu almıştı arabaya ona bakacaktım. ama beklediğim gibi olmamıştı. bütün gece siftah bile edememişti anlaşılan. ezilen yerinden yeşil bir şeyler çıktı.bir parça tuvalet kağıdı kopardım. elimi sildim. sonra birkaç parça daha kopardım. işim bitti. işe geldim.

2007-06-11T00:59:00.000-07:00

son yorumlara baktığımda kendimi kötü bir ev sahibi gibi hissettim. misafire hoşgeldin denilmemiş, önüne teklik konulmamış, üstüne üstlük kahve ikram edildikten sonra sehpa bile çekilmemiş adamlara. ellerinde fincanları öylece bekliyorlar. ben napıyorum bu arada? mutfaktraki bir iki bulaşığı balkona çıkarıyorum, odamdaki tersi dönmüş kıyafetleri dolabın içine tıkıyorum. bir yandan msn de konusuyorum, bir yandan da gelen mesajları okuyorum.e tabi haliyle kahveler bitiyor. zaten kahve makinası patladığından beri eskisi gibi köpüklü ve sıcak kahveler yapılamıyor bizim evde. en azından ben yapamıyorum.
işte böyle hissettim kendi bloguma bakınca. oysa elalem neler yapıyor. misafirini hoşnut etmek için araya resimlerinden koyuyor, kaç kilo verdi onu yazıyor, arada şakalaşıyor, arada çirkefleşiyor. kimileri muameleden memnun dönüyorlar kendi bloglarına kimileri de lanet edip sık kullanılanlar listesinden çıkarıyorlar. ama en azından kendileriyle ilgilenildiğini biliyorlar. bunlar işi gücü olmayan, bunun yanında sevgilisi de olmayan, ha olunca gözümüze sokmaktan kaçınmayan bir grup. halbuki ben öylemiyim. bütün bir haftayı gardiyanlaık yaparak geçirdim. bu hafta da var bazı nöbetler. uç kutularına yazılmış kopyalar, pencerenin içine veya dışına yazılmış kopyalar, duvarlara ve sıralara yazılmış kopyalar. bunları yakalamak en kolay olanlar. bir de cep telefonu, mp3 lü olanlar var. bunları yakalamak hatta bunlara el koymak, birkaç gün iade etmemek biraz riskli ama daha heyecan verici. her defasında savaş kazanmış bir komutan edasıyla koridorlarda ilerlemek belki de kopya çekenleri yakalamaktan çok, yıllar yılı kopya çekerken hiç yakalanmamış olmanın verdiği bir gururdur. ne de olsa kopya çekmek de bir sanattır. ve ben sanata sanat demem sanatçısı ben değilsem.

2007-05-17T05:08:00.001-07:00

Sırf geyik yapmak için konuştuğum insanlar var. Ama bu insanların aslında birer geyik olmadıklarını, ben onların yanında geyikmişim gibi davrandığımda anlıyorum.

Dün, ondan önceki gün ve bugün aslında geyik muhabbeti yaptım. Bir daha yapmamaya karar verdim.

Şimdiye kadar yaptığım geyik muhabbetlerinin aksine bu kez boynuz darbesi almadım.

Şu yaşa geldim az geyik muhabbeti yapmadım. İlk kez beyhude geçen zamanıma acıdım.

Demek ki neymiş her geyiğin eti yenmezmiş.

yaşlandım

2007-05-01T23:41:00.000-07:00

gün itibariyle 24 takımım olmuş ve bunların hiç biri bara giyilmez..

sahibinden kesintisiz kullanılmış böbrek, karaciğer, kornea.

2007-03-15T13:05:00.000-07:00

okuduğum bir yazıdan sonra morgların hastanelerin çöplüğü olduğuna karar verdim. üstelik bunlar en değerli çöğlerdi. alıcısı belliydi. gideceği yer de. biiir çok sıkılacaklardı, ikiii onlardanyerleri çok dardı ve onlardan çok vardı. sonra organ bağışıyla hayata dönen kişileri de çöpten topladıklarıyla hayatlarını kazananlara benzettim. sırada bekleyen çok kişi vardı. artık bizim bir işimize yaramayacaktı ama onu bulan kişi için dünyanın en değerli geri dönüşümüydü.

mütemadiyen gördüğüm yeşil şeyleri alıyorum. evde o kadar çok yeşillik var ki; işin kötüsü bunları ne ben giyebiliyorum ne de verdiğim kişiler giyebilecek. sadece mutlu olmak için alıyorum. kısa süreli yeşil mutluluklar. rüyada yeşil görmek muradına ermek anlamına gelir derlerdi hep. belki de bunun için alıyorumdur. organlarım yeşil dğil. o yüzden hem şimdi benim işime yarıyor. hem de benden sonra olan kişilerin işine yarayacak.

uzun zamandır annemin öleceğini, sonrasında benim ne yapacağımı düşünüyorum. ertelediğim şeyleri yapabilirdim. şu anda yaptığım şeyleri ertelemek zorunda kalabilirdim. hiç olmadığım kadar boş olabilirim, evdeyken sarhoş olabilirim. bir türlü söyleyemiyorum ama annem benden önce ölürse onun organlarını bağışlamak istiyorum. bundan henüz haberi yok. zaten haberinin olmasına gerek de yok.

2007-03-09T04:41:00.000-08:00

güneşin ufka değdiği yere gitmek istiyorum. hemen şimdi

2007-02-17T01:02:00.000-08:00

üff bu ne ya. kendi bloguma giremez oldum. 2 saattir yok şunu yap yok bunu yap. alışık olduğum şeyleri değiştirmeyi sevmiyorum ben. zorla değil ya bile diyemiyorum. zorluyorlar çünkü. sanki bir kaç yıllığına yurt dışına gitmişim de geldiğimde memleketime beni koymuyorlarmış gibi hissettim. yurt dışı deyince aklıma geldi. hala italya anılarımı ve akabinde yaşananları buraya yazamadım. gittiğim kursun hayatımı bu kadar meşgul edebileceğii hiç düşünmemiştim. 20 kasımdan bu yana işimle ilgili en çok okuduğum, konuştuğum, yazdığım sey EFQM zımbırtısı. tabi bir de self-assessment var. sıkıldım yine bu günlerde kağıda birşeyler yazmayı daha çok seviyorum. orada en azından yazdıklarımı okumaya tahammülüm oluyor. bir de unlu mamüller yeme lüksüm.

..ve yine koca kıçlı bir sevgililer günü

2007-02-14T02:03:00.000-08:00

Aşkım seni hayvani duygularla köpek gibi seviyorum ve seni her düşündüğümde anıra anıra ağlıyorum..

msn messenger

2007-02-08T22:02:00.000-08:00

aylardır uzun uzun msn de kimseyle konuşmuyorum. 2 farklı adresim var. birisi işle ilgili. ciddiyiz orda. altın satır aile kasabıymış, nükleer başlıklı kızmış, taş prensesmiş yok. ismimizi yazıyoruz. üstelik ilk harfini bile büyük yapıyoruz. günaydın diyerek konuşmalara başlıyoruz. genellikle dosya alıp gönderiyoruz karşımızdakilerle. eğer sizin için uygunsa öğleden sonra görüşmeye gelmek istiyorum falan yazıyoruz. zaten gevezelik yapma adresimizde böyle şeyler deme imkanımız yok. zira tüm arkadaşlarımız şehir dışında. yani bir şehrin içindeler ama benim şehrimin dışındalar. işin kötü tarafı ağır akıllı listemizdeki kişiler artarken diğerindekiler azalıyor. bugun 3 kişiyi daha sildim gevezelik yapmadığım. 3 kişiyle küstüm konuşmuyorum. onların özür dilemesini bekliyorum. 2 kişi benimle konuşmuyor. aslında o 2 kişiden biriyle ben konuşmuyorum. her gördüğümde konuştugum 2 kişi var. birisi zaten kopça. onunla aramızda saat farkı olduğu için konuşmuyoruz. diğer konuştugum kişi yogun. genellikle aynı saatlerde çalıştığımız için konuşmaya vaktimiz olmuyor. son olarak da ben varım. bazen kendime bir şeyler yazıyorum. naber fıstık falan diyorum. diğeri siz kimsiniz? nerden tanısıyoruz diyor? ya da hiç oralı olmuyor. nereli olduğunu soruyorum onu da söylemiyor. öyle tırlatıyorum arada bir.
sözün özü blog kardeş ben eski günlerdeki gibi saatlerce çene çalmayı özledim.

ayrıca şunu fark ettim ki uzun tırnaklarlara yazı yazmak çok zor. e ne yapalım tırnak uzun olmayınca üstüne manzara resmi yapılamıyor. dedim ya tırlattım azcık. sözlerime ünlü halk ozanımız fatih/sinan erkoç'un o güzel ezgisiyle son veriyorum. oynatmaya az kaldı doktorum nerde?

hangi oje yakışmazki kız sana?

2007-01-23T23:29:00.000-08:00

Yıllar yıllar uzun yıllar önceydi. İlkokul 2 bilemedin, nerden bileceksin tabi, 3. Sınıftaydım. O yıllarda yıllar şimdiki gibi kısa değildi. Uzun yıllar önce yıllar uzundu ve ben o uzun yıllarda süper para biriktirirdim. Alacak hiçbir şeyim yoktu. Gözüm yükseklerde de değildi. Zaten hep en iyi mağazalardan alışveriş yapardık. Saran vardı. Ayakkabımızı da kazaklarımızı da oradan alırdık. Tek bir hayalim vardı. Aslında iki hayaldi. Birisi olmazsa öbürü. Ya Erol Evginle evlenecektim ya da Ahmet Özhan’la. Her ikisini de seviyordum. Önde zeytin ağaçlarını da, arkada Kabe’nin yollarını da, sarı çiçeklere sorulan soruları da. Belki de biriktirdiğim parayla AEG lavamat alırdım evlenirken. En önemli, beni en çok heyecanlandıran çeyizim çamaşır makinesiydi. Ama hem Ahmetle hem de Erolla evlenirsem param yetişmeyebilirdi. Arada Nilüfer çıkardı. Bir mahzun mor menekşe derdi. Annem mutfaktan koşarak gelir, sandalyeye oturur, hayranlıkla onu izlerdi. Ben daha güzeldim halbuki. O pırlanta gerdanlığı ben taksam, üzerime mor tül alsam aynı Nilüfer olabilirdim. Annem evden gidince denerdim. Gerçi mor tülümüz yoktu ama perdemiz vardı. Beyazdı ama olsundu. Ablalarımla beraber aynı odada yatardık. Ben uyuduktan sonra (güya) okulda olanları anlatırlardı birbirlerine. Büyük olanın içinde kendinin de olduğu hiç anısı olmazdı. Hep rehayı, özgürü, gülşeni, sibeli anlatırdı. Özgürün ananesinin uçak alacak kadar parası vardı sanırım. Çünkü uçağı olmasaydı İstanbul'a nasıl uçakla gidecekti ki? Alper şakacıydı. Ama ablam rehayı seviyordu. Defterinin arasından Reha adlı bir şeker kağıdı çıkmıştı. Küçük olanı seven birkaç kişi vardı. Bir tanesi oldukça yakışıklıydı. Bizim mahallede oturuyordu. Abuzer beyin oğlu yada torunu, ya da yeğeniydi. Büyük ablanın okulu tüm gündü. Öğle yemeğini okulda yerdi.aldığı haftalık ancak yemek parasını denkleştiriyordu. Peki o zaman okulda eve gelmek için otobüs biletini nasıl alıyordu? Küçük olana da babam çok para vermezdi. Hatta hiç vermezdi. Peki hiç para vermiyorsa bana nasıl çokoprens, çilekli kalem alırdı anlamazdım. Çok üzülürdüm onlar için. Benim hep param olurdu çünkü. Fener gol atınca para alırdım, kebap, pirzola yediğimde para alırdım, hem de kemik başına. Hatta benim alacağım paranın yarısını ablama verip onların kemiklerini satın alırdım. Bu ticaret bugün vergi iade fişleri için yapılıyor. Fişler satın alınıyor, sonra iadeleri sana kalıyor. İşte o uzun yıllarda çok acırdım ablalarıma. Onlar da bilirlerdi kendilerine acıdığımı. Anneler günü için hediye alacağımız zaman en çok parayı benden isterlerdi. İlk yıl çay bardağı almıştık anneme, ikinci yıl çay tabağı, üçüncü yıl çay kaşığı. Annem çayı severdi ya onun için, ya da ablamın misafir ağırlama sevdası için. Bilmiyorum. Zaten ortaklığımız çay tepsisi boyutuna gelmeden bitmişti. İlk tırnak cilamızı alacaktık. Ben de ortak olmak istemiştim. Emine vardı bizim sınıfta. Tırnaklarını yerdi. O kadar yerdi ki tırnaklarının etrafı kıpkırmızı olurdu. Çok kıskanırdım o kızı. Sarışındı. Annesi babası üniversitede hocaydı. Servisten inince yaklaşık 2 kilometre yürüdüğünün farkında olacak kadar zekiydi. Geçen gün ölçtüm. Gerçekten de nizamiye ve lojmanların arası yaklaşık 2 kilometreydi. Ben tırnak yiyemezdim. Midem bulanırdı ama sırf emine ye benzemek için teneffüste kırmızı kalemi tükürükleyip tırnağımın etrafını boyardım. Bu tırnak cilasıyla emine ye müthiş hava atabilirdim. İçindeki bu duygular nedeniyle ablalarımın beni her ne olursa olsun o ojeye ortak etmelerini sağlamalıydım. Dedikleri fiyata razı oldum. Hevesle sürdü ablam cilayı. Süper görünüyordu tırnaklarım. Sanki su böreğini elinle yemişsin de yağdan tırnakların parlıyor gibiydi. Ama ojenin kokusu yağınkinden daha güzeldi, elini saçına götürebiliyordun. Üstelik tüm elin de parlamıyordu. Akşam oldu. Yemeğimizi yedik. Sofradan kalkmıştık sanırım. Zaten bizim evdeki bütün kavgalar yemek öncesi masa hazırlanırken, yemek sırasında ya da yemek sonrası masa silinirken olurdu. Sırf et yemem için bana para veren adam neden bu saatlerde kavga çıkarıp yemek yememizi engellerdi anlamıyorum. Elimi tuttu. Muhtemelen bulaşıklar yıkanmış, kalan yemek küçük kaplara çekilmiş, çay suyu konmuştu ki annem de yanımızdaydı. Senin tırnakların neden parlıyor bu kadar, benimkiler neden parlamıyor diye sordu. Annem hemen araya girmişti. Zaten 2 kişi arası hep birileri girsin diye boş bırakılırdı bizim evde. Gençlikten dedi. Sen onun yaşında değilsin ki deyip babamı cidden kandırdığımızı sanıyordum. Ama gerçek şu ki bu olay ablalarımın bir daha cilayı kullanmalarına engel oldu. Ancak kaçan çoraplarına sürebilmişlerdi o servet değerindeki ojeyi.
Aradan uzun yıllar geçti. Ve artık yıllar eskisi kadar uzun değildi. Eskisi gibi para da biriktiremiyordum. Ablalarım evlendi. Şimdi yalnız uyuyorum. Alper’in 2 oğlu oldu. Ne yaparsam yapayım nilüfer kadar güzel olamayacağımı anladım. Ahmet de Erol da düştü gözümden. Artık onlar beni istese bile ben onları istemem. Ahmet kendini tasavvufa verdi. Erol da kel zaten, hem boyu kadar oğlu var. Olmaz canım. Olur mu hiç öyle şey. Lavamat artık üretiliyor mu bilmiyorum. En azından reklamları hiç çıkmıyor. Zaten bizim makine arçelik ve oldukça memnunuz. Çeyiz derdim de yok. Her gece istediğim renk ojemi sürüyorum. Saçımı boyatıyorum. Baharda yeşil mavi mor yaptıracağım. Yemek yediğim için üstüne para aldığım günler geride kaldı. Her şey değişti. En önemlisi de artık yemek öncesi, sonrası tırnağımıza bakan kimse yok. Az şey mi bu?

içerdeyken düşünecek çok vaktim oldu.

2007-01-11T23:27:00.000-08:00

bugun kısa süreli de olsa tuvalette kaldım ve içerdeyken düşünecek çok vaktim oldu. bu ilk kez başıma gelmiyordu. burada daha önce bahsettim mi bilmiyorum. eski yazıları taramayı hiç canım çekmiyor. yazdıktan sonra kendimi okuyamıyorum. neyse efendim.
bu defa yanımda telefonum da yoktu. kimseyi arayamazdım. yakında Enver abi vardı ama. seslenirsem sesimi duyardı aslında ama ortalığı karıştırmaya kapı açıldıktan sonra ahihihi şey benim ellerimi yıkamam lazım demeye hiç niyetim yoktu. bilgisayarı açınca mütemadiyen tuvalet ihtiyacı hissediyordum. çay içince de aynısı oluyor, sigara içince de. hadi sigarayı geçtim. ama her sabah masama gelen çayı ve masa üstü bilgisayarımı nasıl geçebilirdim, nasıl vazgeçebilirdim. hadi çaydan da vazgeçtim. zaten bu aralar vazgeçilmezim elmam. hem kaka yapmıyor hem de kanseri önlüyor. sevdiğim insanlar kanserden yakınlarını kaybetiler zaten. bir de beni kaybetmelerini istemem.
düşünce çemberimin içine bir anda tuvaletlerdeki kaka biriktirme kabı geldi.daha doğrusu gözüm takıldı. acaba dışardan o "tak" sesi duyuluyor muydu? masamın üzerine koysam bunu nasıl olurdu? içine toplu iğne falan koysam kimse benden birşey istermiydi. en azından yazılı birşey istemeyecekleri kesindi.

birkaç zorlamadan sonra kapı açıldı. ellerimi lavantalı iğrenç kokulu sıvı sabunla yıkadım. kağıt havlu rulosunu dirseğim yardımıyla tutup bir yaprak kopardım. odama gittim. çayımı bitirmek istemedi canım. skin dinledim. düzeltmeleri yaptım. akşam oldu eve geldim. fıstık yedim. istatistik çalıştım. yazı yazdım. boyama kitabındaki hayvanları inceledim. yatmadan 5 saat önce birşey yemeyin diyorlardı. aldırmadım. fıstıklı helva yedim. karar aldım. kıskançlık yaptım. 3 kulhuvallah 1 elham okudum. yatacağım.

mezunum mezunsun mezun

2007-01-10T16:09:00.000-08:00

bitti.. nihayet bitti. ama ben bittim mi? tabiki hayır. çünkü neden? daha yeni başlıyoruz da ondan akıllım.
sırada ne var?
*gidilecek bir kurs
*alınacak 70 puan
*hazırlanacak bir özdeğerlendirme formu
*yazılacak makale(ler)
*...
*2007 aslanların aşk yılıymış. hayatımın aşkını bulacakmışım. ben mi onu bulucam. ne münasebet. aslan gibi adam olsun da o beni bulsun. hahayyyt... ben aşkımı kaybetmeyeyim yeter o bana
*italya izlenimlerinizi yazmadık henüz. izlenimin üstünden çok sular aktı ama hiç biri Venedik'in suyu kadar olmadı. temmuza kadar mutlaka bi spor dalında uzmanlaşmak gerek. yeni bir proje varmış. oturarak yapılan sporları arıyorum, olmadı bilardo ile ilgili bi şeyler yapmak lazım. onun için de çok çalışmak gerek ama olsun. azimle işeyen duvarı deler. tüm azimkarların çişine kuvvet

2007-01-08T02:24:00.000-08:00

bir insanı sevmeye başlayınca iyi ki sevmişim, böyle adam sevilmez mi, gel de bu adamı sevme gibi söylemler dökülüveriyor ağzından. bu döküntülerin sonuncusu orhan gencebay için geldi. dün gece popstarda bülent ersoy ve ebru gündeş 5 taş oynamaktan falan bahsediyorlardı nedense. bir ara orhan gencebay a bu konuda siz ne diyorsunuz diye sordular. orhan da "taş dizebilirsiniz" dedi. grup vitamini hatırladı sonra ve "ken taş diz" dedi. yıllardır o şarkıyı nasıl yorumladı, şarkı sözüne nasıl anlamlar yükledi, taşları nereye dizdi çok merak ediyorum. ama yerim be seni orhan baba

elmanız ruj olmuş bagyan.

2007-01-05T02:41:00.000-08:00

bunun kimsenin anlamamasını sağlamanın iki yolu bulınmaktadır:
1. kırmızı elma yemek
2. yeşil ruj sürmek

http://www.mtlda.com/2006/12/20/altin-vurus/

2006-12-28T12:28:00.000-08:00

"Aşık olmak, uyuşturucu kullanmaya benziyor. Yavaş yavaş hayatının içine sokuluyor, bırakmak istediğinde ne kadar alıştığını, hayatının büyük bir parçası haline geldiğini görüyorsun. Deniyorsun, olmuyor. Yine deniyorsun, yine olmuyor. Yataklara düşüp kıvranıyorsun. Sağa dönsen o’nun kokusu; sola dönsen ne fark eder? Dayanamıyorsun. Çıkıyorsun, yanına gidiyorsun, bir şekilde buluyorsun. Olmadı mı? Araya aracılar sokuyorsun bu sefer, köpek gibi yalvarıyorsun, bar tuvaletlerinde acıdan kıvranıp bol bol kusuyorsun / küfrediyorsun. Onun için bütün hayatını feda edecek aşamaya geldiğin bile oluyor. Bırakabilmek için başka uyuşturuculara sarılıyorsun; Allah belanı versin. Daha çok, daha çok susuyorsun. Gözünü açıyorsun ve bakıyorsun ki bazen; aradan ne kadar gün, ne kadar hafta, ay ve hatta belki yıl bile geçse, kendine itiraf edemeyeceğin kadar çok özlüyorsun. Vücudun titriyor bazen, bazen geri zekalı gibi sabahın 4′ünde 5′inde kalkıp pencereleri açıyorsun. İçeri hayat giriyor, içeri hava giriyor, köpeklerin sesi içindeki seslere benziyor, güneş bir türlü gelmiyor, bir türlü sabah olmuyor, hiç kimse uykusundan uyanmıyor.

Bazen diyorsun ki durup dururken, “Hayatta en çok korktuğum şey” diyorsun, bir zamanlar aynı adımları aynı anda attığınız yollara, şimdi kazılan yollara bakarak; “Bir kez daha böyle çok sevememek.” Onu düşünmeden ve istemeden bir saniye geçirebilmek için her-şe-yi feda edersin. Yeniden eskisi gibi, o olmadan yaşadığın eski güzel ve masum ve yalansız ve sakin günlere geri dönebilmek için her-şe-yi!

Tek kurtuluşun altın vuruş olduğunu anladığında, bir saniye bile düşünmüyorsun. Düşünmemelisin de zaten."

eğer alıntılar 4 satırdan fazla ise normal yazı boyundan 2 punto daha küçük ve bir tab içerden yazılır der enstitü müdürümüz. acaba bu müdür bar tuvaletlerinde acıdan kıvranıp bol bol kusmanın, köpek gibi yalvarmanın ne demek olduğunu biliyor mudur? hiç zannetmiyorum.

bugun uyuşturucudan bahsettim ince ince. sarılışından, çekilişinden olmasa bile beyin hücreleriyle olan kısmından. yarın da yılbaşı çekilişinden bahseder şimdi bunlar. hiç çekemeyeceğim hiç birini.

yarın tugçe yi arasam ne güzel olur. ne söyleyeceğim ona. bunu bilsem çok daha iyi olur. annesini kaybeden birine ne söyleyebilirim. benim başıma gelse ne duymak isterim acaba. sanırım hiçbirşey duymak istemezdim. onun için sustum belki de 4 aydır. sonra sevilay var. onunla da en son 4 ay önce konuşmuştuk. konuşmayı unuttum mu? dertleşmeyi unuttum galiba. en son 4 ay önce sokakta sigara içtim. yarın yapılacak 4. şeyin ne olduğunu düşünmek gerek belki şimdi. 4te toplantı var ama ben toplanmasam da olurmusum. zaten etkisiz elemanım.

3,5 aydır buradayım, ilk kez ders işlendi

2006-12-22T17:15:00.000-08:00

dersin sonunda duyduğum bu sözleri aslında çok daha fazla kişiye söylemek isterdim. hatta öğrencileri yanlarına getirtip söyletmek. ama yalnızca benim duymuş olmam da bana yetti doğrusu. nasıl olsa evde anneme uzun uzuuun, ballı ballı anlatırım. heyt be.. yürürüm artık kim tutar beni.

sen kaloriferin yanında oturan kırmızılı kız..

2006-12-19T20:41:00.000-08:00

bugun nasıl küfür ettiler bana, nasıl nefret ettiler anlatamam. ama kopya çekme tekniklerini hiç beğenmedim. ne uç kutusu hazırlayan vardı, ne kağıt hazırlayan. yani bu bana gösterdi ki kopya çekebilmek de bir sanatmış. yalnız birşey daha dikkatimi çekti. yalnızca güzel kızların başında durdum. kıskandım. kesin kıskandım. sonraaa hocam bize girecek misiniz? soruları geldi. hayır topaç oğlum ne ben size ne siz bana gireceksiniz demeyi çok istedim. ama sonra tenhada kıstırılırım diye korktum. başka şeylerden de korktum da neyse ki binanın girişinde güvenlik kamerası var. benden önce onu parçalamazlarsa eğer..

olric sevenler derneği kurmak için yeter sayıda üye arıyorum son olarak. bakalım olur belki..

yok yok başka bu seferki..

2006-12-02T11:08:00.000-08:00

orada bir adam var
adamın içi dapdar
beyni başı patlar
kendinden geçer...
onu bunu bilmez
bildiğini görmez
görmeden inanmaz
kendinden geçer...

yeter... yeter...

yalnız mı kaldın?
bir tek sen mi varsın?
yalnız mı kaldın?
belki alışman lazım bu yalnızlığa
belki katlanman lazım...

orada bir kadın var
kadının içi dapdar
beyni başı patlar
kendinden geçer...
onu bunu bilmez
görmeden inanmaz
kendinden geçer...

yeter... yeter...

yalnız mı kaldın?
bir tek sen mi varsın?
yalnız mı kaldın?
belki alışman lazım bu yalnızlığa
belki katlanman lazım...

aslında pek pratik bir çözüm bu. attır şuraya 2 şarkı sözü, bul üç mısralık bir şiir mis gibi blog yap kendine. alışkanlık yapabilir dikkat etmek lazım. ama bu seferki bir anekdotla ilgili.

efenim dolaylı tümleç: msn
zarf tümleci: dün gece
özne:serdar and thay
gizli özne: içi dapdar olan ve beyni başı patlayan kadın.(içinin dap dar olması daha da gizli bir özne ama aile blogu burası, girilmez öyle konulara)

dün geceki golün güzelliğini ancak telegol'de gördüm ben. orta sahadan topu kapan thay "kadının içi dapdar, beyni başı patlar" der ve serdar'a pas verir. seyirci ayaktadır. çevrimiçindeki tüm msn taraftarları kendilerini öğle yemeği moduna getirmiş beklemektedirler. tribünlerde bir meksika titretmesi başlamıştır, sahaya zaman zaman smiley atıldığı da olmaktadır. serdar hızlı bir dönüş yapar ve sol parmağıyla çalımını b'den e'ye atar ve "belki alışman lazım" deyip fileleri havalandırır. meşin enter adeta thay'ı delip geçmiştir. hakem yardım ekiplerini netscape hakkında bilgi vermek üzere msn'e davet eder ve merkez hakem komitesi serdar'a bir hafta blog kapatma cezası verir.

ve artık ben susuyorum sonucu size dansçılarımız söylüyor......ula la ula la ula la laaaaaaaaaa serdar=1-thay=0 kim deplasmandaydı acaba

Nefes Bile Almadan

2006-12-01T02:43:00.001-08:00

Kelebek kadar ömrümüz var
Sevmek lazım, hemen başlayalım
Kaybedecek daha neyimiz var
Aşk için ne gerekiyorsa hepsi bende var
Nefes bile almadan seviyorum seni
Sarmaşıklar gibi sardın kalbimi
Değiştirdin kanımı koydun zehrini
Örümcek gibi ördün zihnimi
Düşündükçe daha çok isterim seni
Nefes bile almadan seviyorum seni
İçimde dolaşan alkol gibi
Sana gitgide sarhoş oluyorum
Ruhumu kaybetmiş gibi
Sadece senin için yaşıyorum
Nefes bile almadan seviyorum seni

tekerrür

2006-11-25T12:29:00.000-08:00

anlamını tam olarak bilmiyorum bu kelimenin. hiç araştırasım da yok doğrusu. ama tarih tekerrürden iberettirden anladığım kadarıyla tekrar demek. benim bu yazının da bir tekrar olup olmadığına anlamak için geçen yılın 24 kasım sonrasına baktım. ama kayıt altına birşey almamışım. halbuki geçen yıl çok daha eğlenceli geçmişti. 2005 için bile birşey yazmadıysam buraya 2006 ya dair yazacak hiçbir şey yok sanırım. boşa geçen 7 saat o kadar.

kartal pendik venedik.. gittik ve geldik

2006-11-20T22:40:00.000-08:00

yazmank için sabırsızlanıyorum ama benden daha sabırsız olan bir hocam var. az sıkarsak dişimizi volume 1 i 15 gün sonra kavuşabiliriz belki. hadi arrivederci şimdilik..

2006-11-02T20:28:00.000-08:00

Gitmeden önce her şeyi temizlemek gerek. Sık kullanılanları, mail kutusunu belgeleri. Çünkü gidip de gelmemek var. Gerçi o zaman bu yazılanlar kimin umurunda olacak. Ama beni asıl korkutan sakat kaldıktan sonra başıma gelecekler. Zira hiç unutmuyorum. Göreve başladığım ilk yıl. Ateşler içinde eve geliyorum. Adım atacak halim yok. Kendimi odaya zor attım. Annem korktu tabi. Üzerimi örttü. Elektrik sobasını yanıma getirdi. Komşular falan başıma toplanmıştı. Ambulans çağırmayı, sağlık ocağına götürmeyi, doktoru eve çağırmayı düşündüler. Ama kolumu bile kıpırdatamıyordum. Sonra ev boşalınca annem bu başıma gelenlerin sebebini yine ona dayandırdı. O seni zayıf istiyor diye rejim yaparsan böyle olur dedi. Önce ne olduğunu anlamadım. Ancak bu yüz halini çok iyi biliyordum. Ne zaman ondan konu açılsa bu maske üst çekmeceden çıkarılır ve hemen takılırdı. Demek ki ne var ne yok her şey bizimle buralara kadar gelmişti. Ama işin komik tarafı benim göbeğimle dalga geçen o değildi ki..

İşte yine kolum sargıdayken, ya da ayağım kırılmışken veyahut karaciğerim parçalanmışken aynı maske hastanenin çekmecesinden çıkabilir. Çünkü içeriye yiyecek ve canlı çiçek sokmak yasak. Geri kalan her şey serbest. En iyisi her şeye şifre koymak. Ama şifreleri de elli bir düzene göre yerleştirmek. Küpü bir kez daha izleyebilirim.

2006-10-24T12:55:00.000-07:00

Her şeyi anlıyorum da şu blog işinde word verification neden var onu anlamıyorum. Tamam bazı yerlerde nedenini yanında açıklıyorsunuz da yine de eksik şeyler var. Diyelim ki ben bir blog sapığı anonymousum. Bir sürü şey yazdım durdum. Son aşama bu word ver.. İşine geldi. 5 tane harfi yazmaya mı üşenicem. Ya da bu benim kimliğimi ifşa edecekse neden yukarıda yazdığım o kadar harf boşa gidiyor?

g.r.i.p.

2006-10-19T21:11:00.000-07:00

oldukça sık hasta olduğumuz şu günlerde yakın temastan, tokalaşmaktan, kapalı mekanlarada uzun süre kalmaktan, hatta kapı tokmaklarını tutmaktan sakınınız. zira bu virüsler canlı bir organizmada canlı, cansız ortamlarda ise kristalleşerek cansız gibi öylecesine durabiliyorlar. canlı ortamlara örnek olarak insan vücudu, hayvan vücudu ve bitki vücudunu verebilir. cansız ortamlar ise yukarıda saydığımız ortamların dışında kalan telefon ahizesi, klavyenin tuşları ve telgrafın telleri olarak gösterilebilir. bu bağlamda telgrafın tellerine kuşlar konduğunda ki bu tellerde grip vürusü varsa kuşun hastalığa yakalanması işten bile değildir. peki nedendir diye soracak olursanız iş dışında 08-17 saatleri dışında yapılan bir şeydir. aynı şekilde hasta bir kuş bir telgraf teline konduğunda sizin telgraf çektiğiniz diğer kişiler de hasta olacaktır. bu yüzden lütfen mors alfabesini kullanmayalım, morsları dişleri, derileri ve hatta bıyıkları için öldürmeyelim.

erenler apt. kat: 2 daire:6

2006-10-14T00:21:00.000-07:00

bizim karşı komşunun 2 oğlu vardı. birisiyle aynı okuldaydık o zamanlar bizim karşı komşu değillerdi. ya da ben balkona pek çıkmıyordum. neyse geçmiş gün hatırlamıyorum şimdi. neyse ki şimdi de bizim karşı komşu değiller. zira oğullarının adı şevket ve orhandı..

2006-10-03T22:04:00.000-07:00

ahahahaa

kurtardı beni kahramanım... çekti çıkardı çukurdan. bir süre daha evimin asistanı olacağım. boy boy makalelerim olacak. hakemli derginin birisine vericem zamanı gelince hayırlısıyla

bir sürü neceset içinde halim

2006-10-02T11:39:00.000-07:00

evet yine aynı çukurun içindeyim. üstelik bu defa bu çukura kendi istegimle atladım. bugun itibariyle istifa edersem mali işlerle, ayın 14 ü itibariyle istifa edersem burokratık işlerle, 14 kasım itibariyle edersem hile işleriyle, 14 aralık itibariyle edersem akademik işlerle uğraşmam gerek.

halbuki ben mark adında bir alman, liret adında bir italyan, frank adında bir fransızla uğraşmak istiyorum. peki şimdi neyle ugrasıyorum? peso adında bir meksikalıyla

2006-09-25T20:23:00.000-07:00

aslında bu cuma gününün yazısı. ama pencerenin önünden kalkıp bilgisayarı açıp diğerleri gelmeden acele peşin yazmak istemedim. yeni iktidarımız sebebiyle cuma namazı saatlerinde koridorlar teksas gibi oluyor. kuş gribi varmış gibi oluyor diyecektim sakin yerine ama onda da ortalık çocuktan geçilmiyordu. gerçi teksasın da pek tenha olduğu söylenemez ama.. amaan üç ama sıralamışzı bu arada.

işin garibi sokaklarda da aynı boşluk vardı. normalda valiliğin önü hiç böyle olmazdı. muhtemelen bir yerde et tavuk falan dağıtılıyordu bedava.. zira bu ay bedavası en bol ay. gerek bonuslarda gerekse sevaplarda..

içtiğim şeyin etkisiyle yanaklarım uyuştu, ellerim, dizim. sırf bu uyuşukluğu ve titiremeyi daha iyi hissedebilmek için gözümü kapattım, ayağa kalktım. ayakkabılarımı çıkardım. sonra dedim kendime ah ulan ah. ne kadar çok özlediğim insan var. aslında çok da fazla birşey söylemek istemedim. zira ben hep yanımdaydım. belki de bedavası en bol olan şey bendim. üstelik sultan falan da olmam gerekmiyordu. biri 5 geçmişti saat. önce matkap sesi, ardından telefon. mesaimiz başlamıştı nihayetinde. ilk kez bu hafta bu kadar mesaiyi dert eder olmuştuk. babamız antalya ya gittiği için bizi komşu babaya bırakmıştı. komşu baba da emanetin götü çürük olur diye sık sık odamıza ugrar olmuştu. o sürekli keloğlan modunda fıkraanlatır gibi konuşan adam gitmiş yerine çakiden beter bi bebek gelmişti. ucuz atlattık ama. zira bu ay ucuzluk ayıydı. peki aynı şey ramazan ayı için de geçerlimiydi? cronbach alfasına bakmak gerek.

ilk kez yağmur yağmadı ama ben ilk kez ıslandım bugun. zira bu ay aynı zamanda rahmet ve bereket ayıyıdı.

2006-09-20T23:57:00.000-07:00

bırakmış sigarayı, onun bıraktığı yerden ben başlıyorum sanırım..

4 gün önce

2006-09-09T12:56:00.000-07:00

bugunun işini yarına bırakma..

2006-09-08T21:48:00.000-07:00

birkaç günün blogunu toptan yazmıştım ama olmuyor. böyle birşey yapmak için dışarı hiç çıkmamak gerek. gerçi bişey yazmak istiyorsan yataktan çıkmasan bile sayfalarca döktürebilirsin. ilkokul öğretmenin var, bakkalın, kapıcın var, duvar boyası kapı kolu ne bilim işte varoğlu var.

ama bugunden, ayran doldurmaktan ve ayran doldurduktan sonra kıçımın tavana vurmasından nasıl bahsetmem. uzun zamandır bu kadar gurur duymamaıştım kendimle. ay çok seviyorum kendimi. biraz geç oldu ama iyi ki doğmusum

2006-09-08T12:45:00.000-07:00

bugun yani üç gün önce işte sigara içtim. evden hazırlıklı çıkmıştım. görenler çok şaşırdılar. keşke küçük dillerini yutsalar, ben de onlara arkadan sarılsam karınlarını bi sıksam küçük dil ağızlarından fırlasa, lokantadaki herkes beni alkışlasa, derken bana bi çek yazsalar, bir daha da hiç küçük harflerle konuşamasalar diye aklımdan geçirdim. sonra onlar asansörü çağırdılar, üstteki düğmeye de basın dedim. sen sigara içiyormuydun dediler. evet dedim, yılda bir pakete yakın. sonra ankaradan, beytepeden, naciden, yurtlardan konuştuk. sonra yurda girişlerden, güvenparktan. aaa dediler. bu bir gün içerisinde ikinci kez şaşırmalarıydı. bu kadarı da fazlaydı ama. birinin bu gidişe bir dur demesi gerekti. ama o ne yaptı? fırtına ekti. böyle satırların alt alta yazılması gerek. cinas görünsün diye. gece bire kadar ne yapılabilirdi ki sokaklarda. evet artık ben hafifmeşrep bir kızdım. sonra bi kızdım bunnara ben. uçan kazı izliyorduk tam o esnada. reklam çıktı. biz de odalarımıza gittik. yarın, yani bir gün sonra hiç birine günaydın demeyeceğim.

2006-09-07T12:42:00.000-07:00

bugun annaneme gittik. aslında bugun gitmedik. iki gün önce gittik. ben bu gece yanı iki gün önce gece sıkıldım biraz. niye benim hiç arkadaşım yok diye sıkıldım. küçükken de böyle olmuştu bi keresinde. salonda duran orta sehpanın çekmecesi vardı. orta sehpa, yan ağlar, kenar kızrımları, aklımın ipleri..haih işte bildin mi? onun içine kimse beni sevmiyor yazmıştım. sonra evden birileri okumuş. bana çok iyi davranmışlardı. sonradan yani ilk yarı bittikten sonra annem bana bir gün kahv6 yaparken söylemişti. o an gözümün önune gelince gözümün arkasında sarı noktada altın bir zincir geliyor. ters duruyor, beyne giderken o tekrar düz duruyor. ama bu zincir için çok da önemli değil. zira zincirin kendi yuvarlaklığı nedeniyle çok da kendine çeki düzen vermesine gerek yok. acaba ben öyle üzgün olunca bana altın kolye mi almışlardı? bi kolyem vardı ama acaba onu Kur'an' a geçince mi almışlardı. geçmiş gün unuttum şimdi. zaten satmıştık sonra onu yazlık ev almıştık. aslında ev değil de komşu almak lazımmış. ama o gramdaki bir zincire nasıl bir komşu alınabilir ki? hem komşu alınmaz mı buna. ben satılık mıyım? demez mi? der tabi. itin önüne atsan it kudurur bence. bunu hep bizim bi vatandaşlıkçı vardı o söylerdi. solcuydu kendileri. şimdi sağa geçmiştir. zaten hep sağ şeritten gitmek lazım. sollar hatalıdır. hatta bak bişey anlatıcam değişik. ama bilenler bilir. bu lokantanın yemekleri çok güzeldir. dışardan sinek boklarına bakmamak lazım. içerde daha güzelleri var. hah. dur. tuvalete sol ayakla girip sağ ayakla çıkmak lazımmış. hani kötü bir yer ya. Allah kurtarsın kardeş. al bu kartı. çıkınca beni bul mutlaka. sen benim hayatımı kurtardın. sana bir can borcum var. vatan borcum da var. borca vatan olur mu hiç? ipotekli dünya. 3lü priz. hah işte. ne dicem bak. değiştirdik biz o mobilyaları. aslında değiştirmedik. möbleli kiraya verdik. kiracı kızlar yakmış. bir de giderken tavamızı çalmışlardı. tefaldi üstelik. üstüne üstlük o yıllarda buralar tefal değildi. kıbrısta okuyan bi komşumuzun oğlu vardı, ibrahim, ona getirtmiştik. pantolunu sökülürdü, hep annem dikerdi. perdelerini de hep ablam asardı. neriman teyze de bize teneke kutularda kabartma tozu verridi. valla bak abartmıyorum. o da kıbrıstan gelirdi. ne garip. ben kıbrısta okusam, erkek olsam, yok artık olur mu öyle şey. çok ayıp. niye eve gelirken kabartma tozu getireyim ki? keşke evimizi üstün dökmene kiraya verseydik. üstüne üstlük kitabını da imzalatırdık. 9\8lik birşeyler çalar oynardık. ayak hareketlerin oldukça uyumlu biraz çalışmayla mükemmel olabilirsin. belki o sehpayı da hala kullanırdık. bu yazacaklarımı da oraya yazardım. belki bu sefer başka bir şey alırlardı. üstüne alınma sen. bana birşey ala diye yazmadım bunları ya. valla. inanmazsan evrim' e sor. neyse işte bugun annaneme gittik. oturduk. önce ben balkon yıkadım. oturmadan daha ayağımın tozuyla. hemen su döktüm ayağımın tozuna. bak gene üstün dökmen. onun balkonunu da yıkarım belki. türkiye saatiyle 1,5 saatte 4 davetiye geldi. hiç birini sevmedim. hele biri vardı. kocaman bir kutuydu. gezmeye gidince içine eşarbını koyarsın dedik. isminde yazıyor zaten üstünde karışmaz kimseninkiyle dedik. üstün dökmenin esarbı olsa onu da aynı kutuya koyabilirdik hatta. onunki mavi olurdu zaten. üstünde ince çizgileri falan.

2006-09-06T23:23:00.000-07:00

ilimizin genel eğitim seviyesinden, okullaşma oranının düşüklüğünden şikayetçi oluyoruz. lakin ne zaman dolmuşa binsem herkes öğrenci bileti veriyor. olur mu öyle şey, dolmuşa bilet verilir mi? neyse geçelim hadi bunları arada kaynar gider. arka koltuk daha sıcak olabilir. 5lemek lazım belki.onu diyordum işte. herkes öğrenci şu memlekette bi ben okumamışım.

kızım topla hadi blogunu

2006-09-05T23:15:00.000-07:00

-akşama misafirlerimiz var.

vega sahne almadan öğle namazını eda etmek gerek.

2006-09-03T04:45:00.000-07:00

evlilikle ilgili tek hayalim balayında rock'n coke gitmek-ti... şimdi istanbul film festivaline gitmek. ilerleyen yıllarda bu hayal hacca gitmek olarak değişir mi? parfum yerine gülsuyu mu kullanırım? misvak çantamın fermuarlı yerinden çıkar mı, çıkmaz mı bilinmez. sami yusuf un cdleri yeni yerini alır belki de cdlikde. tuvaletin yönünü bile değiştiririz belki.. abarttım mı? hayır.. yazılacak daha çok şey var. ama benim çok işim var. tatil anılarıyla ilgili bir kompazisyon yazma ödevim olursa bu konuya orada daha geniş yer verebilirim. hatta buyuklerede yer veririm her otobüse binişimde, inmeye yakın..

beşeri ilişkiler bu. beşer de şaşar da...

2006-09-01T22:47:00.000-07:00

son 3 gündür çok gerginim. eğitime gittiğim okulda basıma bir kaza geldi. ama bunu ispat edemiyorum. yaklaşık 7 kişiyle ya da daha fazla bilmiyorum kavga ettim. ortaya birçok delil sundum. canımı dişime taktım. en son üniversitenin son sınıfında 2 gün giydiğim ayakkabıyı iade ettiğimde bu kadar şirret olmuştum. koca çarşıda birsürü ölçüm yapmıştık. şimdi aynı ölçumleri tamponlarla yaptım. sonuç: okul yönetimi-ki bunlar buranın en büyük şirketinni açtığı bir özel okul ki bunlar son derece cimri ki bunlar son derece kene- mobilyacılar benim çenemden kurtulmak için suçu kabul ettiler. bunda gelen velileri korkutmamın da etkisi büyük olabilir. işin kötüsü aynı yere bir hafta daha gideceğim. onların yemeklerini yiyor, tüm imkanlarından yararlanıyor bir güzel de tuvaletlerine s.cıyorum.

yüzüme binbir türlü maske,bazen derse girerken de yüzümde kalıyor, pardon diyorum.

ramazan ayında trt ekranlarında ahmet özhanın bir dizisi çıkardı. "paşa paşa senden büyük Allah var!" demişti babası sümer tilmaç. aynı o edayla, coşkuyla, hırsla " öğrenen okuluz diyorsunuz ama daha öğrenen birey olamamışsınız!" diyeceğim son gün.

kötüye gidiyor durumlar. kavga, gürültü eksik olmuyor etrafımda. gerginim. kopmak üzereyim. pişman oluyor muyum? genelde hayır. ama özelde evet. aynı durum gereksiz magazin programı izleyince oluyor. izliyorsun sonuna kadar, bitince neden izledim diyorsun. ama bir sonraki gün pınar altugu da, kaya çilingiroğlunu da yine izliyorsun. diyeceğim şu ki olaylar sonrası kimi zaman eşşekler gibi anırıp "affeaaat beni" diyesim geliyor. anırma hissi geliyor ama o gelmeyince tekrar o his yerine oturuyor. gişe işllemleri için aldığı sıra numarasını bankaya giren en şişman kişiye veriyor. çünkü en çok o terlemiş oluyor. en çok karbondioksit ondan çıkıyor. bu olay birkaç gün böyle sürüyor. en sonunda ne o eşşekten ses çıkıyor ne de şişkolar eskisi gibi terliyor.

2006-08-25T23:47:00.000-07:00

sevgili kelimesini duyunca neden aklıma sarşın, lüleli saçlı kızlar, kısa kızıla boyalı saçlı kızlar, hint kınalı kızlar, taş vücutlu kızlar geliyor da; taş gibi adamlar gelmiyor? neden benim aklım hep rakiplerde? nerden çıktı bu süperler?neden kendime sevgili düşünmüyorum da bana sevgili olabileceklerin sevgililerini düşünüp duruyorum?

zamanın birinde bir filmden geliyorduk. otobüsteydik, kalabalıktı.ayakyatdık ve önümüzde uzun bir yol vardı. yeşil değildi, ince de değildi. o yolda yeşil olan içinde bulunduğumuz otobüs, ince olan da otobüsteki kızdı. oldukça güzel, sade, alımlı, bakımlı, havalı birşeydi. o kızı görünce filmdeki hatun gelmişti aklıma. benzer özellikleri had safhadaydı. (bu had safha kelimesi bir haftadır had safhada karşıma çıkıyor.) kulağına eğilerek demek isterdim. ama eğilmedim. çünkü ayaktaydık ve benden uzundu. o benim ağzıma doğru eğildi onun için. "iyi ki" dedim "filmdeki kız kadar güzel değilim." kulağıma eğilerek "sen, sende varolan şeylerin neler olduğu bilmiyorsun." tarzında beni o anda otobüsteki bütün kızlardan mutlu edecek bir söz söylemişti.

ertesi gün anlatmıştım bu olayı ve unutamamıştım uzun süre. kızlara olan bu düşmanlığım yoktu o günlerde. farklı takımlarda oynasak bile milli maçlarda bir araya geliyorduk. şimdi ne otobüsler yeşil, ne de sinemada o kadar güzel film var. üstelik artık otobüse binince ayağa kalkıp yer veriyorlar. üstelik artık ben başka bir takıma transfer olmuştum. hatta yakında antrenör bile olacağım.

2006-08-24T23:58:00.000-07:00

bazılarının rock'n coke ı kabartmıştır şimdi. üstünden içmek lazım pikini üstüyle hemde

#keyfekeder#bok

2006-08-22T21:38:00.000-07:00

üzerinde(fiziki olarak değil) düşünülmeyen fakat önemli sonuçlara mazhar, üretici kişiye göre katı ve sıvı gibi farklı hallerde bulunabilen atık.

vücuttan atıldığında, kesif bir koku ile birlikte rahatlama hissi veren bok; binlerce yıldır ki insanoğlu eminiz varolduğundan beri sıçıyor, toplumların ilgi odağı olmakla birlikte(?) ekosistem açısından da kayda değer verilerle karşımıza çıkmaktadır.

örnek olarak istanbul'u ele alacak olursak;
bu koca tarihi şehirde -kesinlikle çok daha fazla olduğunu bilmemize rağmen, resmi verilerden hareket etmenin doğru olacağı düşünülerek- 2000 sayımına göre 5.088.535 erkek ve 4.930.000 kadın yaşamaktadır. ortalama anatomiye sahip bir erkeğin günlük sıçım miktarı 250 gr olup, yine ortalama bayanlarda ise("kızlar sıçar mı abi" düşüncesi ile yıllarca bu işi yaptıklarını düşünmemiş olsak da) 150 gr dolaylarındadır. dolaylarındadır dedik, çünkü bu işi hakkı ile yapanların olduğunu da gözardı etmemek gerekmektedir.
ortaya çıkan rakam korkutucudur; erkekler günde 1272 ton bok üretirken ki bu rakam bütünün %63'ünü oluşturmaktadır, 740 ton boku da kusura bakmasınlar ama bayanlar üretmektedir.(valla rakamları minimize ettim ama sizin de maşallahınız var!!!)
görüldüğü üzere yaklaşık 2012 ton bok, üretim fazlası olarak bir yerlerde durmaktadır.

işte rakamlarla bok...

son olarak, bahse konu madde, akla bazı önemli ama çarpıcı sorular getirmektedir;
- metan ve alüvyon açısında zengin olan bu atık, doğaya nasıl bırakılmaktadır?
- geri dönüşüm, bok böceğinin katkıları haricinde mümkün müdür?
- topluma az sıçmayı öğretmek mümkün müdür?
- bu kadar bok nereye gitmektedir?

kabuller;
- kabızlık, ishal, obezite gibi yan istatistik verileri ihmal edilmiştir.
- lifli yiyecek tüketiminin çok az olduğu bilinmekle birlikte, miktarlar lifli yiyecek tüketimi sonucunda atılan değerler üzerinden ele alınmıştır

2006-08-21T20:01:00.000-07:00

Yalnızca Kandil akşamları namaz kılıp dua edince sanki Allah bana "İşin düşünce geldin değil mi?" diyecekmiş gibi geliyor. Bir şey isteyemeden namazı bitiriyorum.

summary

2006-08-14T23:02:00.000-07:00

deve güreşi, step tahtası, yönetim ve organizasyon...

"majinmajin" e uzanan eller kırılsın

2006-08-04T10:05:00.000-07:00

niyet ettim 10 günlük internet orucuna
amaaan aman aman

dönüşte "majinmajin"i geri istiyorum

2006-08-01T02:09:00.000-07:00

evlenmek üzereyim galiba.. ama önce boşanmak gerek..

2006-07-29T09:47:00.000-07:00

bazen anlamıyorum ağzıma mı sıçılıyor yoksa bokum mu yeniyor. bir de şunu anlamıyorum. aslında bir de değil birkaç şey var anlayamadığım.

1.şey: çiçek özünden yapılmış bir yağa neden başka bir çiçeğin adı verilir. bkz.orkide ayçiçek yağı. mesela kabak dolması yapıyorsun adına da barbunya kabak dolması diyorsun. diyor musun böyle birşey aysun? demiyorsun, neden? çünkü sen çok akıllısın

kaç.şey: biliyoruz ki rüzgar sıcak havayla soğuk havanın yer değiştirmesiyle oluşuyor. peki yazın ortasında dün gece olduğu gibi o kadar sıcak hava ve soğuk hava nasıl bir araya geldi de yer değiştirdi? bunun cevabını biliyor musun aysun? hani sonbahar falan olsa tarih 19 kasım olsa anlayacağım

"ne bok yersen ye" kampanyasını başlatmak istiyorum

2006-07-25T22:32:00.000-07:00

bugun hiç bir bok yapmadım. çünkü ne bokumu döksem annem niye döktün bu bokları diyor ve ağlamaya başlıyor. dolayısıyla ne yiyenler, ne de yeğenler için ortada beğenilecek birşey yoktu ve hayat bomboktu.

2006-07-16T15:34:00.000-07:00

bugun 2. karnıyarığımı yaptım. ilki yağlı gelmişti yiyenler için, bu sefer yeğenler beğendi..

2006-07-15T14:24:00.000-07:00

otobüsün önü de arkası da aymnı yere gider

2006-07-15T14:01:00.000-07:00

3 yıl 3 olay
1. mastera kabulum
2. izzet abinin doğum günümü hatırlaması
3. 75-80 yaşlarındaki komşumuzun bana dondurma alması..

2006-07-14T09:51:00.000-07:00

abe bizimle istanbul elemelerine geliyorsun

2006-07-12T00:13:00.000-07:00

bilenler bilir benim ataphili olduğumu. ama bu phililk olayı benim sonum olacak. şöyle ki; lise 2 olmadı 1 deydim. geçmiş gün unuttum şimdi. ufuk aktaş vardı english teacher. leş kargaları derdi bize, biz de ona acuze.nitekim birbirimizi pek sevmezdik. eski öğrencilerden, öğrenim hayatından, saygıdan falandem vurmaya başlamıştı 2. olmadı 1. dönemin sonunda. geçmiş gün unuttum şimdi. ama unutmadığım şey ona eski çamların bardak olduğunu söylememdir. bir hışımla geldi üzerime peh peh peh . sanırsın kiziroğlu mustafa beyyyyy. şu dağları delip geçmese bile bi vurmuştu sıraya. sonra not fişini çıkarmıştı. anında sözlü notlarımı bi düşürmüştü elinden. benim not dibe vur kırıl. geri kalan parçalarda bi işe yaramasın, senin karnene laaak diye 1 konsun. kesin 1 bunu hatırlıyorum.

benzer olay iki gün önce bundan da eminim yine tekrar etti. iş yerinde hala internet problemimiz var, ama masamızda bir dünya iş. dev gibi işler yapmak için karınca gibi çalışmalıymışız. tamam çalışma kabul de neyle. ya mesai saatlerinde internet kafeye gidicez, ya da mesaiyi evden idare edicez. bu sıkıntıyla doluyken kooooooooooskocaman müdürle ertesi gün yine bir konuşma yaptık ve konuşmamız benim ne kadar köfte o kadar ekmek sözlerimle son buldu. bu gidişle benim de işim son bulacak ama hayırlısı neyse o olur. hatta Allah'ın dediği olur. bugun Allah için ne yaptın? hı?

2006-07-10T22:47:00.000-07:00

bugun az kalsın altıma sıçıyordum. öğle yemeği yemek yerine ayakkabı almaya gittim. ama bokum resmen ayakkabının içine akacaktı, ucuz kurtuldum bu ucuzluk günlerinde ucube olmaktan.

bir de eskiden banyoların kapısı çift taraflı kilitlenebilirdi. artık çoğunlukla içerden kilitleniyor. annelerin çocuğunu banyoya kilitleme fantazisi de böylece son bulmuş oluyor. çocuk doğurmaktan vazgeçtim ben.

2006-07-09T09:38:00.000-07:00

şimdi ise günlerim kah çay yaparak, kah yemek yaparak, kah toz alarak, kah buzdolabının içini boşaltmak için yogurtları süzürüp, meyveleri reçel yaparak geçiyor...

ev kadınlığı, hasta bakıcılığı, misafir agırlayıcılığızor işler be kuzum. unutmuşum ben bu günleri. en son 10 yıl önce olmuştu. kimya yazılısına çalışamamıştım onda. zar zor 2 düşmüştü karneme. 10 yıldır yapmadığım kadar temizlik yaptım, kahv6 hazırladım, çay demledim.

doktordan çok korktum bi de.. ay o nasıl kaprisli adam, nasıl sert, haşin, vahşi birisi öyle.. muma çevirdi beni. haketmiştim ama bende iyi oldu. aldım boyumun ölçüsünü, biliyordum ama birinin ölçüp bana söylemesi daha güzel oluyor. burnum sürttü bir de, biliyordum zaten sürtük olduğumu ama kapuk bağlamış bir burnun tekrar sürtülmesi daha güzel oluyor.

2006-06-26T22:12:00.000-07:00

aglıyorsun değil mi yine. dün olduğu gibi. ama bugun yine baş yastıga gömülecek, yorgan da yok bu mevsimde. merak etme zaten ben uzak duracağım sana. onun gibi değil ama, uzak.. az gidip uz gidip uzaklaşmak gerek. o batıya gittiyse sen daha batıya çevir yönünü. hadi yapabilirsin. yıllardır yönün hep doğuyaydı, güneşin doğdugu yere bakıyordun sabahları.ama artık güneş gözünü kör etti. biliyorum şimdi batısını bekliyorsun günesin, benim doğusumla sen batacaksın biliyorum. bir tahtaravelenin iki ucundayız, birimiz inersek öbürü düşer. beraber oynamamız gerek, beraber kandırmamız gerek birbirimizi.

hayat denen salıncakta
bir o yana bir bu yana

nükhet duru söyluyor gibi dursada bu şarkıyı ahu tugba ya daha çok yakışmıştı. yeşil bir elbise giymişti bunu söylerken, son sahnede. az önce yine okudum.166 olmuş sonuncusu. kanser hücreleri artık nerede bilmiyorum. ya kendini iyileştiriyor ya da artık yiyecek, yayılacak bir şey bulamıyor. boşlukta bütün hücreler. tutacak bir el, sırtımı dayayacak saglam bir dal arıyorum. teslim olmak istiyorum. şimdi tugce seni daha iyi anlıyorum. sağım solum önüm arkam sobelensin. yoruldum artık. hem de çok yoruldum. esyalarımı dağıtmak istiyorum, saçlarımı dağıtmak, kendimi dağıtmak. olmuyor. biliyorum ben çıkarsam parktan o da gidecek. gitme desene bana, seviyorum seni desene bana, sana ihtiyacım var desene bana, bu kadar acıya degdi bak desene. demiyorsun. ama sen de bırakmıyorsun oyunu. anlatmıyorsun bana duymak istediğim masalı. anlatırsak bitecek çünkü masal. başımıza üç yasak elma düşecek. bana, sana, ona. tıpkı açık sarı ayçiçek yağı gibi

2006-06-22T12:45:00.000-07:00

çok komik ya bu müdürler, yani tam fıkraya uygun. bütün götler müdür olmuş.dün toplantı salonundayız. nereye oturacağma karar veremiyor veremiyor bakınırken takımın yanındaki yerimi aldım. toplantılık rujumu surdum, ütü izi belli olacak pantolumu giydim. bunlar oturmadan oldu tabi. yani nereye oturacagıma karar vermeden önce de kıcımda pantolum, dudagımda rujum vardı. neyse. birer beser yediser geldi müdürler. nolcak falan fişmekan, bi kısmı yanlış toplantıya gelmiş. ayıkladık bize gerekli olanları dizdik sıraya gömlek renklerine göre. uyum sart tabi. masalara sular yerleşti, plastik bardaklarla beraber. müdürün bardagı pasabahçeydi ama. basladık poverımaza tek tek pointlerimizi attırdık. el hak dogru, el insaf kesintileriyle devam ediyorduk görsellerimizi incelemeye. büyük müdürümüz en bas müdürümüz en büyük basımız 4 kelime üzerine 36 dakika konusabilir. el hak sasırdık doğrusu. mudurlerimiz ise küçük olanlar, kah sıkılarak, kah sinirlenerek kah ortama kahtalı mıçının gelmesi hayallerini kurarak bizi izlemeye devam ediyorlar. derken pgulpembe" yazılıp 3002 ye mesaj gönderenin telefonu çaldı. arayan sayın müsteşardı. sayın bakanın sayın cuma namazına mütakip sayın magaza acılışından kısaca bahsedildi. müstesarın bazı yakınlarıan bazı istekleri vardı. " ben bekledim dün gelmedi sayın müstesarım, evet sayın müstesarım, o zaman ben telefonumu vereyim sayın müstesarım. 0 505 ...." o ana kadar kalem oynatmayan küçük bas müdürlerin bir anda kalpleri güm güm gözleri dürbün oluvermişti. e biz de boş durmadık tabi toplantı tutanağıma ekledik bu sayıları. artık geceleri açar sarkı dinletir, olmadı üfler, olmadı orası sular idaresi mi diye sorarız.

öss nin ardından

2006-06-18T19:32:00.000-07:00

yaz ayının sıradanlığı içinde güneşli bir gün,homurdanarak gidilen bir sınav. tesadüflerle dolu 3,5 saat.. ne olduysa o iğrenç dondurmadan sonra oldu işte. aylardır verilen savaşta yavaş yavaş cephelrimizi kaybediyoruz. mandacılık kabul ediliyor. devam ederse bu savaş böyle gideceğim yemin ederim, kafama da sıkıp, ayağıma da sıkıp, kıçıma da sıkıp gideceğim. midem bulanıyor, mutsuzum uzun zamandır olmadığım kadar. reset etmek, üfür etmek, siktir etmek gerek çooook seyi

turyap tan satılıktır

2006-06-17T14:42:00.000-07:00

git mutlu olacaksan beni düşünme
sen iyi bak kendine beni dert etme
önce beni bir dinle bir bak halime
beni böyle bırak git
git gidebilirsen

2006-06-15T21:44:00.000-07:00

daralmak kelimesini çoğu zaman sıkılmak anlamında kullanıyoruz. ama biliyoruz ki daralmak ya da bolalmak fiili insana özgü fiiller değildir. daralan pantolan değildir mesela, genişleyen kıç vardır. ya da daralan gözlük yoktur. genişleyen yüz vardır. ama kıçın genişlemesi ve yüzün genişlemesi aynı hızda olmadığı için bir tane gözlük bize yeterken bir tane pantolon bize yetmez. hele pantol hiç yetmez. şöyle tavana bakıp düşündüğünde diyorsun ki aslında pantolonlarımız daraldığı için sayı bakımından çok değil. onlar farklı renkteki ayakkabılarımıza uymak için çoklar. insanın ayakları da tıpkı yüzü gibi. genişlemeleri daha sınırlı, o da kıça benzemiyor yani. bir insanın aykkabısına bakarak kıçının genişliğini tahmin edemezsiniz. ayakkabılar başka şeyler için bize yol gösterir. mesela bayram olmuştur, ya da annenizin misafirleri gelmiştir. hepsine hoşgelsiniz denmiştir, sonra onları dezenfekte etmek için kolonya verilmiştir. ne olur ne olmazdır. elleri kirliyse ortalıga mikrobun yayılmasını önlemek için birşeyler yapmak gerekmiştir. neysedir. kahve yapılacaktır. işte tam bu anda ayakkabı sayısı=kahve sayısıdır. ama çocuk ayakkabıları kahve sayısına dahil edilmez. çocuklar kahve içmez, kararır. buradan şu sonuç da çıkarılabilir o zaman. madem çocuklar kahve içmiyor neden kahv6 yapıyor?

2006-06-14T19:53:00.000-07:00

hıh

süperim, mükemmelim, harikuladeyim...

2006-06-13T21:18:00.000-07:00

gün geçmiyor ki beni şımartacak bir şeyler olmasın. gün geçmiyor ki sırıtarak koridorlarda dolaşmayayım. kıçım ve burnum birbiriyle yarış halindeler. ben daha yukarıya kalkacağım diye. ama kıçım burun farkıyla kazanacak gibi görünüyor. çünkü gün geçmiyor ki farklı bir yere yemeğe gitmemeyeyim, farklı renkteki deri koltuklara kıçımı yaydırmayayım. bırak günü geceler bile daha farklı. en son stad konserinde yere oturmuştuk, arkamızda bir grup genç pankart açmış, slogan, ardından pet şişe atmıştı. pazar günü ise protokole yayılan kıçımla sevgilerimi sundum ferhat amcaya.. sandallarımız bokla dolar zevkle yalardık diyemedik ama dondurmamızı yaladık, fanta, fruko, schweppes yudumladık. belki eski yudumladıklarımızla biraz farklı, bu defa süte muz likörü değil de kahve kattık ama olsun. zaten içki bütün kötülüklerin anası değil midir? bu kötülük böyle zaten anası belli babası yüz elli

2006-06-05T22:26:00.000-07:00

günlerim kah adaçayı, kah kahve içerek geçiyor

2006-06-02T22:55:00.000-07:00

10 haziran da nikane var.

hamd olsun

2006-06-01T21:36:00.000-07:00

off ya ortaklık konu gerek bana, konu ortaklığı ltd. sti. falan bürosu kurulmalı. albeni bahanesi gibi birşey. yok mu acaba.denizimiz yok bizim ondandır belki. emel sayın'la ortak ne konuşurduk acaba. oje sürerdik belki ama o daha çok kullanırdı. bir de hayatında hiç yalan söylememiş gibi bakıyormuş...

2006-05-29T08:09:00.000-07:00

29.05.2006 tarihi itibari ile ... görevine başlamış bulunuyorum. Bu nedenle, tarafınızdan makama gönderilmesi planlanabilecek çiçeklerin şahsımda kabul edildiğini varsayarak çiçeklere ödenecek meblağın, ihtiyaç önceliği bulunan okullarımızdan birinin donanım bakım veya onarımında kullanılmak üzere ZİRAAT BANKASI 39462716-5003 nolu "Eğitime Destek" hesabına yatırılması, yatırılan meblağlara ait dekontların Müdürlüğümüz Özel Kalem Bölümü' ne gönderilmesi veya tebrik kabulü sırasında getirilmesinin uygun olacağı kanaatindeyim.
Eğitime yapacağınız katkılardan dolayı şimdiden teşekkür eder; selam ve saygılar sunarım

2006-05-18T12:11:00.001-07:00

Bir mektup yazacağım.. Milena’ya yazılanlardan. Konusu kesinlikle bunalım olmayacak. Arap dudağı gibi yumuşak, tatlı seyler olacak içinde. Ama hemen gönderilmeyecek tabi ki. Benim öldüğümü düşündüğü zaman eline ulaşacak mektup. Okuyunca geniz eti gibi bir etki bırakacak. Okuyucuyu değil de gece yanında uyuyanları daha çok etkileyecek bu et, rahatsız edecek, gribini daha ağır geçecek bu et yüzünden belki ama olsun. Zaten kıştan kışa hatırlanacağım. Yaz ayları bana göre değil. Kelimeler arasından kelebekler uçmayacak belki ama sevginin , sadakatin göstergesi, ispatı olacak bu son mektup. Ayrılsak da mutluluk dilenmeyecek. Zaten ben hiç dilencilik yapmadım ki. Olacak bunlar sana söz bunlar olacak .

2006-05-14T23:57:00.000-07:00

annemle beraber annenemin anneler gününü kutlamaya gittik. annanem bana anneme onun adına bi hediye almamı ama bunu anneme söylemememi istedi. bu işte bir gariplik var ama

2006-05-09T20:20:00.000-07:00

ben artık cennet mahallesini izlemek istemiyorum. orada oyuncu olmak istiyorum, suflor de olur.

2006-05-08T23:41:00.000-07:00

-ne istemiştiniz bağyan?
hiç bir zaman bu soruya "her zamankinden" diye cevap veremedim. bir değişkenlik, bir hopdiriklik gidiyor 25 küsür senedir. maymun iştahlı mıyım? evek.. ayran gönüllü müyüm? evek.. kişiliğim henüz oturmamış mı? tabi ki evek. bir kimlik arayışında mıyım? hımm sanırım.
ben de fala kapatığımda tutacak bir tane niyetim olsun istiyorum. hiç bir zaman o kahve 2 ye ayrılsın istemiyorum. hiç güven verici değil bu. ilerde olmaz muhtemelen ama olurda bir şirket, holding ya da a.ş. falan sahibi, olmadı genel müdürü olursam kahve falına bakmam gerek elemanın. kahve kaç farklı yoldan tabağın altına ulaşıyor, dilek hemen tutuluyor mu? gerçi var bi tane dileğim ama kara dilek o falda kara çıkıyor. kara çarşaf, kara kahve-kahverengi değil ama- kara kitap, karapürçek, karakol, karadağ, karacadağ, sündiken, ağrı, melendiz

2006-05-04T23:19:00.000-07:00

Sürekli yeni nesil diyoruz, gelecek diyoruz, koltuğumuzu 21(yirmi bir) yaşındaki çocuklara bırakıyoruz, çoklu zeka kuramı diyoruz ama unuttuğumuz bir şeyler var. Gençlerimiz bırakın çoklu zekayı tek tip sıradan bir zekaya, ya da ne bileyim işte eser miktarda da olsa zekaya sahip değiller. Neden sebep ben bunları diyorum. Zeki bir insan mıyım, süper miyim, şahane miyim? Evet ben güzelliğimi annemden, zekamı babamdan almışım, ama hastanede karışmışım. Hastanede karışsam bile bu gerçek değişmez. Annem güzel babam zeki insanlarmış ki şimdiki anneme ve babama benziyorum. Falan filan. Onun için bu yazımı da aynaya bakarak yazıyorum.. konuyu dağıtmanın lüzumu yok. Ömrümde sevmem ne dağınık saçı, ne dağınık konuyu. Dağınık yatak başka ama. Sırf yatağım dağınık kalsın diye hep ranzanın üstünde yattım. Isınan hava genleşip yukarı çıktı, ben daha bir terledim ama olsun. Ne olursa olsun buna değer. Bir de ojelerimizi çıkarmanın nelere değeceğine bakalım. Bir pamuk, biraz aseton.. hayır bunlar yetmez tabi ki.. gerekirse bu iş için parmaklarımızı bile feda edebiliriz.

Evet ilk örnek olayımız ojelerle ilgili. Tarih: 1 mayıs pazartesi, saat: 12.35 , yer: dolmuş. 2(iki) liseli kız ki bunların lise 2(iki) ye gittiklerini aralarındaki kıkırdamalardan anlıyoruz. Önce kendi aralarında terbiyenin kısa bir tanımını yaptılar. Bunun için terbiyesizliği anlatmayı tercih ettiler. Mesela birisi arkadaşının kitabını dolmuşun penceresinden atarsa bu terbiyesizlikti. Belki olabilir. Atılan kitap biyoloji kitabıysa, bu kitap bir hacı abinin camına yapıştıysa ve o sayfada da dişi ve erkek üreme organı varsa evet belki bu sürücü için bir terbiyesizlik olabilirdi. Ama sürücüye göre asıl terbiyesizlik talim terbiye kurulunundu, ya da kızlarını böyle şeyler öğreten okullara gönderen babalarındı. Neyseydi. Dağınık konu sevmem. Terbiye ve terbiyesizlik arasındaki ilişki kurulduktan sonra kızın gözü arkadaşının parmağına takılır. Esas kızımız 2 (iki) gün önce yani cumartesi günü arkadaşına gider. 10 (on) parmağındaki marifeti belirginleştirmek isteyen kızımız oje sürer. Eve geldiğinde yaptığı işten olmasa da seçtiği renkten dolayı pişmanlık duyar. Fakat fuck ki evde aseton yoktur. Ama aklına güzel bir fikir gelir. Önce tırnağını cifle cifler. Oje çizilmez bile çünkü cif böyle bir şeydir. Tüm yüzeylerde kullanılır ve çizmeden temizler, parlatır. Derken çamaşır suyunu dener. Renklilerde kullanınca belki pembe renk beyaza döner diye düşünür ama yine olmaz. Türk genci azimlidir. Ne duvarlar delmiştir bu uğurda. Gözüne hemen zeytinyağı şişesinin yanında duran kireç çözücü çarpmıştır. Artık bu lanet olası ojelerin koca kıçlarını koca tırnaklardan kaldırmanın zamanı gelmiştir. Şişede durduğu gibi durmaya bu kireç çözücü kızımızın önce tırnağına ardından parmağına en sonunda da süzülerek avucunun içine kadar ilerlemeyi başarmıştır. Hilal tekniğini kullanıp düşmanı kıskaca almayı akıl edemeyen komutan yenilgiyi kabul etmiş ve soğuk suya teslim olmuştur.

İkinci olayımızda acı ve göz yaşı yoktur. Burada daha çok genç kızlarımızın hayalleri, umutları ve gelecek planları vardır. Tarih: 3 mayıs çarşamba, saat: 12.48 , yer: aynı dolmuş. Kahramanımız yine gözleri yıldız yıldız, saçları topuz topuz bir liseli esmer kızdır. Bu kız başka bir kızdır. Okulu da farklıdır. Diğer kahramanımız bir çocuk oyuncudur. İsmini bilmiyoruz. Yolculuk esnasında hiç kullanılmadı. Ama perdesi olmayan bir evi görüp kiralık olup olmadığını annesine sorabilecek kadar zeki bir çocuktu. Bu kısım senaryoya yönetmenin isteği üzrerine eklenmişti. Zira 2 aya yakın bir zamandır yeni bir ev arayışı içindeydi ve nereye baksa boş pencereler görüyordu. Zaten liseli esmer kızımızın da dikkatini çeken bu olmuştu.Kızımız küçük yıldızda doktor olma potansiyeli görmüştür. Ama kendisi hiçbir şey olamazsam öğretmen olurumculardan olduğu için öğretmen olmaya kadar verir ve ağzından şu kelimeler dökülüverir apansız. “Sen doktor ol, ben de öğretmen annen gelsin beni istesin.” Kızımızın bir anda hayatı kurtulmuştur. Kendisi yarım gün çalışacak, öğleden sonra toplantılarına gidecek, olmadı Esra Ceyhan, Şebnem Kısaparmak izleyip yerinde şarkılar mırıldanacak, saçına sürekli gölge yaptırıp fön çektirecek, kocasıyla o İzzet Yıldızhan senin bu Nihat Doğan benim konser konser dolaşacak, ertesi gün yediği içtiği kendisinin olup gördüklerini öğretmenler odasında anlatacak ve o anda ek ders hesabı yapan bütün öğretmenler bu kadının yerinde olmayı isteyeceklerdir. Tabi ki arada sırada dışı bizi içi onu yakan kadının hayatı sıkıntılar içinde geçecekti. Bu sıkıntılar kah nöbet günlerinde hemşireden, kah vizite sırasında genç hastalardan, kah yaşlı hastaların yanında doktor koca bulmak amacıyla süslenip püslenip gelmiş cilveli hasta yakınlarından şüphelenmek olacaktı. Belki de bunların hiç biri olamayacaktı. Çünkü altın yumurtlayan tavuk kesilmeyecekti. Buradan aslında 3 (üç) sonuç çıkabilir. İlki erkekler kızlardan daha akıllı, ikincisi cinsiyet farkı olmaksızın ülkemizdeki en zeki fertler 0 (sıfır) ila 6 (altı) yaş arasındakiler, üçüncüsü tek kurtuluş zengin koca. Geçitte inip ben bu konuyu unutmuştum ki bugün bir olay daha oldu.

Sıradaki olayımız yukarda ters çevrili bir şekilde çıkarılmış ilk sonucumuz, belki de bu yönüyle kazağımız diyebiliriz. Tarih: 4 mayıs Perşembe, saat: 10.32, yer: okul. Oldukça şişmanca, bir o kadar da Eda kadar sevimsiz, itici bir öğrenci. Bu etine dolgun birey arkadaşının kravatını bağlayan müdür yardımcısına sırıtarak bakar. Sonra büyük bir gururla “Benim her şeyim tam” der. Oldukça kel, bir o kadar da fodul olan müdür yardımcısı balık etli çocuğa “Senin de beynin yok” der. İri çocuğun ne morali bozulmuş, ne gururu ayaklar altına alınmış ne de yemek yeme hissi törpülenmiştir. Çünkü onun saçı vardır. “Ama saçım güzel.” der ve neşe içerisinde sınıfına doğru gider. Keşke bunu idarecimizin fiziksel özelliklerine bakarak söylemiş olsaydı. Keşke. Bir şişe asetonuna bahse girerim ki bunu yalnızca laf olsun diye söylemişti. Tıpkı beni her gördüğünde nasılsın diye sorduğu gibi. Arsızlık diz boyu, hem de bu diz öyle senin benim dizimle aynı boyda değil. En az bir Ece Gürsel, veyahut Mirsad Türkcan dizi kadar var. Zaten bu kişilerle denize de girilmez, boğuluverir insan bir anda.

Yazıyı yazarken kullandığım tırnak işaretleri, özne yüklem uygunlukları beni 30 (otuz) puanlık kompozisyon yazma yıllarına götürdü. Ama sonra pijamalı olduğumu hatırlayınca aynı otobüsle geri getirdi.Nam-ı diğer oturgaçlı götürgeç.

kkk

2006-05-03T21:56:00.000-07:00

kaybolan yıllar dizisinden

2006-04-30T01:27:00.000-07:00

-Ali çok özür dilerim. kimi arayacağımı bilmiyordum.
-tamam sakin ol. nerdesin şimdi?
-onu bile bilmiyorum.
-peki hemen geliyorum.

2006-04-29T01:12:00.000-07:00

kara meleğin çarşamba akşamlarıma renk, heyecan, merak ve hayranlık kattığı günlerdi. lise sularında yıllardı aynı zamanda. hatta lisenin en derin sularıydı zira arka dörtlünün üçüne her perşembe ben demeç verirdim. onlar hemen kazanmışlardı zaten tıp fılan. neyse geçmiş gün, ben canan saylan, tarihçi servet aydın da nahit saylandı. okulda müsamere düzenlense hafize ana kovaladıkça kaçan ateş böceğini söylese biz de servetle beraber yasemin-nahit çiftini canlandırabilirdik. eksik olan tek şey dexter(mustafa alaboranın ayakkabı markası) sponsoruydu. ama yine de olsundu.akses reklamındaki kadar derin düşüncelere dalıp yeşil ışıkta beklemeye devam etmesem de aşık olduğum son lise hocasıydı o.
bugun öğrendim benim nahitim okuldaki memur emelanımlanmış. aaaaaaaayymış. emelanım yasemine hiç benzemiyordu ama zevklerimiz aynıymış. yazık ki servetin zevkiyle nahitin zevki arasında eser miktarda olsa kovalent bağ yokmuş.

pamuk prenses II

2006-04-28T20:26:00.000-07:00

siz hiç hepi topu 24 dakika olan bir filmin son 3 dakikasını izleyememek ne demek bilir misiniz? sen bilirsin..

sonunda oldu ya çok mutluyum

2006-04-27T22:32:00.000-07:00

-noldu ayagına , niye topallıyorsun?
- hiiiç büktüm.
- ne zaman büktün?
- dünbüktüm
- nihhahahahha salak

2006-04-24T21:43:00.000-07:00

-Harflerinizi düşürmüşsünüz bagyan!!
-Ah, mersi. İyi ki söylediniz, onlar olmasaydı sizinle nasıl tanışacaktık. Ne tarafa gidiyordunuz?

2006-04-22T14:29:00.000-07:00

kayısı kurusu ve kuru kayısı arasındaki ilişki piç kurusu ve kuru piç arasında yok.ramazan ayı da buna dahil tabi ki.

2006-04-21T19:52:00.000-07:00

yıllar yıllar geçecek aradan benim dip boyam geldiğinde artık beyazlıklar çıkacak. yeni bi marka ya da yeni bi kuaför deniyeceğim. muhtemelen benimki ölür falan. ölmese bile ne biliim o yıla kadar kesin çok pis kavga ederiz. o kadar pis olur ki her tarafa saç kılları dağılır. bi de kaş bıyık kılları falan ki onlar daha pis. kökleri var. belki daha bile fazla pislik olsun diye fön fırçasının arasındaki kılları çıkarırlar. o kadar yani. müzeyyen de gitti zaten. karataş ta dükkan açmış. nişanlıydı. evlendi mi acabamikine mudur? atağımda anneminkiyle aynı yerde kemiğim çıkar kuvetle muhtemel. annanemin var,annemin var,ablamın da var. o yüzden esem in falan ayakkabılarını giyerim. çorabım kaçmaz şimdiki kadar sık. orta kalın çorap giyerim belki. varis çorabı da alırım belki. annanem de var varis, annemde de , teyzemde de, ablamda da bende de olur. bulmaca da çözmeye başlarım belki. annanem çözmez, annem de çözmez. ama ben çözerim belki. göz çevrem iyice kırışır. corecteur rides et cernes alan kar etmez artık. o kadar para da vermem. bireysel emeklilik falan yaptırırım o paraya. işte yani o kadar yıl geçecek aradan. benim cücükler kendi cücüklerini okula götürdükleri gün istiklal marşı için hazır olduklarında akıllarına ben geleceğim. ve hepsi gülümseyecek. annanem pek gülmez, annem de , ablam da. ama benim cücükler güler belki zira teyzem daha bi fazla güler.

2006-04-19T17:05:00.000-07:00

Eskiden mentollü mendiller daha bir mentollüydü. Regl olan kız tuvalette bekler, kankası ona kantinden selpak alır. Kız rahatlar. Ama bu rahatlık çok uzun sürmez. Tuvaletten cıkıp sınıfa gidip sırasına oturduğunda hararet başlardı. Ama yok artık öyle değil. Ne domateslerde eski lezzet ne selpaklarda eski mentol var. Okaliptüs eklemişler belki ondandır.

2006-04-18T11:35:00.000-07:00

biryantin kokusunu sevmiyorum. annenemin tuvaletini de haşlanmış karnıbahar gibi kokuyor. zaten son zamanlarda onu da sevmiyorum. zaten sevdiklerim güzel kokmaz benim. ama kabugu fayda bunların

2006-04-15T17:42:00.000-07:00

yaklaşık 3 4 ay mıdır daha az ya da çok mudur bilmiyorum ama hiç görmediğim, yazılarını, yorumlarını okudugum mensei hakkında bir çok yorumlar yaptığım, ne sever, nerelere gider, kimlerle buluşur, ailesiyle arası nasıl öğrendiğim, bazen onun gibi yazdıgım, evet yerine evek dediğim, kıskandığım kızı rüyamda gördüm. rüya boyunca onu kıskandım yine. başına kötü birseyler gelsin diye yalan söyledim. dost gibi davrandım. uyanınca serdar ortac ı düşündüm. basım agrıyordu, uyumaya devam ettim. basım hala agrıyor. saçına fön cektirmiş..

2006-04-09T20:28:00.000-07:00

sinir buhran ve hicran. bundan yaklaşık bir saat önce katıldım bu üçlüye. tarihi unutmamk için de buraya yazıyorum. çıkınca da pek saygıdeger kişi ilk senın haberin olmayacak ama son öğrenen kesin sen olmayacaksın, oruspunun önde gideni ama sıranın önunde oldugu için arada bir önceki saygıdeğer kafilesine karışan zat..

kutlu dogum günü kutlu olsun hepimize..

postiş mafyası

2006-04-08T01:08:00.000-07:00

www.magichair.com.tr şimdiye kadar gördüğüm en güzel yer diyebilirim. sanki bi dünya starıymışım ve sanki çok seksi vs. bişeymişim gibi hissettirdi bana. nasıl yaptı bunu bilmiyorum ama artık bu adres sık kullanılanlarda. saç ya altı üstü diyeceksiniz, diyordum da ben ama saça yapılan o kadar iş , harcanan para ,zaman off ya bitik durumdayım. 10 ekim tarihlerinde ben böyle olurdum. kurt gibi, içime şeytan girmiş gibi ama bu seferki daha bi etkili farklı sanki. bütün gece bunu düşündüm fondaki müzik kulağımda. sabah okulda kızların saçlarına bakıyorum. çıt çıtlı nasıl olur, love ring bu saçı nasıl değiştir, ne kadar zaman alır, bu kız bunu nasıl kullanır, nasıl yıkar.
sonra düşündüm ben bu işten nasıl kar elde edebilirim dedim. kar etmenin ilk altın kuralı zarara girmemektir. onun için saçlar kesilmeyecek. sırf dökülsünler ben de rahat edeyim diye zoddirik şampuanlar kullanılmayacak, ipek böceği muamelesi yapılacak. kar etmenin ikinci altın kuralı yerine göre gümüş kural da denebilir. ama kurallar 3 den fazla olursa peryodik cetvel peryodik cetvel uygun element aramak zor olabilir, konu dağıtabilir. nitekim dağıttı da . topla odanı donunu. nitekim kenan evreni, kenan evren kenan ışığı, kenan ışık kravat- hırvat ikilisini de hatırlattı. ama asıl konumuz olan ve 2. altın kural demeye oy birliği ile karar verdiğimiz kural kar etmek için bir seyler satmak olduğudur. magichair den o harikalar diyarından nasıl kara geçebiliriz? tabi kihammade yani saçımızı satarak. onun için saçı süpürge etmemek gerek. 3. altın kuralımız ise kar etmek istiyorsak seri üretime geçmemizdir. bunun için proje kapsamına büyüme ve uzama çağında olan saçlı cocukları dahil etmek gerekir. en çok nerde bulunur bu özellikteki ağaçlar? bingo!! arada bir altın kural daha ama bu seferki ceyrek altın, yazımıza ucuz amerikan filmleri replikleri koymaktır. gerçi amerika da film piyasası nasıldır, kaça gider, getirisi nedir, çorba parası çıkarmı bilmiyorum. yalnızca amerikadaki film piyasasını değil bizim ulusal video olaylarını da bilmem. her ne kadar kendimi film yıldızı gibi hisssetsemde. evet evet kara geçmek için sağlıklı kız çocukları kaçırılacak saçlarına iyi bakılacak, gerekirse bir iğne deliği bile boşluk kalamayan güneş görmeyen odalarda bekletilecek. kırıklar her gün temizlenecek. saç derisi her sabah badem yağına batırılacak falan. yani masraftan kaçılmayak. 4. altın kural budur. eger kar etmek istiyorsanız yatırım yapacaksınız. bu kuralın zaten tavuklusu var. bir de sefin salatası. çeyrek altınlık kuralı ikinci, kez kullandım, iki çeyrek bir yarım eder. ama kurallar kullanarak çoğalmazki, kullanılarak çogalan sey kredi kartı borcudur. ucuz blog yazarıyım çünkü ben. onun için kullanıyorum bu çeyrekleri. blog piyasasından haberim var çünkü. neyse uzun zamandır görmediğim cücükler dün geceden sonra bu sabah gözüme gelecegimin garantisi gibi geldi. geleceğimin tek düşmanı ise altın makas, gümüş tarak, bronz ayna kuaförleri ve hunharca katlettikleri milyonlarca tel saç. bir de doğal düşmanlarım bit. bit benim çöküşüm demektir. işte bu yüzden iyi besleyip büyütmek gerek cücükleri.. onlar gelecegimin teminatı çünkü.

bir telin bir örgüye faydası vardır. demek gerek tabi yazıyı toparlamak adına. bir de
saç dökülünce tel tel
adama derler kel kel...

2006-04-06T21:27:00.000-07:00

"SU-İ TEDBİRİMLE YAHU ÖYLE BOKLAŞTI Kİ İŞİM
HEM AĞZIMA SIÇTI FELEK HEMDE SİKİLDİ GEÇMİŞİM

GÖBEKLER PERÇİN OLMUŞ
HAVA GEÇMEZ ARADAN
BOZULMAYACAK KIZ MI VAR
SEN HABER VER PARADAN

İHTİYARLIK GENÇLİK DİYE
ŞU HAYATI İKİYE BÖLDÜRME
HEY BÜYÜKTEN DE BÜYÜK ALLAHIM
BENDEN ÖNCE SİKİMİ ÖLDÜRME

YÜRÜ BRE EHLİ DEVE ENDAMINI GÖREYİM
SENSİZ GEÇEN GECELERİN EJDADINI SİKEYİM
BEN MEJNUNMUYUM Kİ BİR DAM İÇİN ÇÖLLERE DÜŞEYİM
LEYLAYI DA SİKEYİM SENİ DE SİKEYİM

SANMAKİ CİDDİYET İLE SARFEDERİM SANATIMI
NEY ELİMDE SUYU DURMUŞ KURU MUSLUK GİBİDİR
BEZMİ MEYDE SÜHEFANIN SAZA MEFTUN OLUŞU
NAZARIMDA SU İÇEN EŞEĞE ISLIK GİBİDİR. "

2006-04-01T18:29:00.000-08:00

gecenin bir yarısı, her gece öyle bir sesle uyanmak istiyorum ki bu ses daha önce duymadığım bir ses olsun, ama benden bir ses olsun. sabahları yataktan erkenden kalkayım ama işe gitmek için değil, ders çalışmak için değil, banyo yapmak için değil, onu setvisde yetiştirmek için. sinemaya gitmeyeyeyim, gece dışarı çıkmayayım ama güzel film olmadığı için değil, herkesin işi olduğu için. ben ne bana ne de ona benzeyen, hiç kimseye benzemeyen, bir eşi benzeri olmayan, sarılınca acaba sarılmamı gerçekten ister mi diye düşünmeyeceğim, tüm benliğimi verdiğimde keşke vermeseydim demediğim, en az babası kadar yolunu beklediğim, odasını toplarken notlarını bulduğum, yaramazlık yapan, su çiçeği çıkaran, zaman zaman gaz çıkaramayan, parkta düşüp dizini kanatan, yarasının kabuğunu defalarca koparan bir çocuk istiyorum.

2006-04-01T12:25:00.000-08:00

güneşin tadını çıkaramayanlar güneş tutulmasına hayran oluyorlar. aslında ne görseler hayran oluyorlar. zekalarına hayran oluyorlar, aldıkları ayakkabıya hayran oluyorlar, dinledikleri şarkıya, izledikleri filme hayran oluyorlar. bugun nasıl böyle lüle lüle sıçmışım diye de hayran oluyorlar. homojen olarak bu incir çekirdeklerini nasıl da bokuma yaymışım diye hayran oluyorlar. her yerden anı biriktirir bunlar. çakıltaşı, çakmak taşı, böbrek taşı ne bulsalar doldururlar odalarında bir yerlere. masanın üzerinde sürekli birilerinini eline alıp altına bakacağı ve sonra ayy ne seker diye gulumseyeceği bir seyler mutlaka vardır. pembe ve krem rengi çogunluktadır. baklava dilimli kazak, olmadı bi suveter kesin vardır çift kapaklı gardoroplarında. üç tane spor ayakkabıları vardır. biri eskiden kalma beyaz. dandik yerlere giyilir. biri larcivertli bişeydir. beyazlardan sonra alınmıştır, esofman altına giyilir. sonuncusu gri ya da taş rengidir. kotun keten pantolonların altına giyilir. güneş gözlükleri ellerinin altındadır hep. cep telefonlarından bir kamçı çıkar. öglena misali bu kamçı sayesinde hareket ederler. yemeklerden sonra soda içerler. cemiyet içinde şarap. saçları ince tellidir, çabuk yağlanır, tırnakları çabuk kırılır, adet kanamaları dört gün sürer. otantik takıları vardır. lise yıllarında bir ara kızılderili gibi giyinmişlerdir. şu aralar farklı renklerde şalları vardır. hemen üşürler. kıçlarında bağlı duran kazakları ya da benetton hırkaları serin yaz gecelerinde imdatlarına yetişir. yaz geceleri tabi ki gitarsız olmaz. gece ve gündüz parfümleri farklıdır. ter kokuyomuyum diye kafalarını gömleğin içine sokarlar. temiz gibi görunurler ama klozet kapagını kapatınca ellerini yıkamazlar. yalın ayak odada gezerler, sonra yataga girerler. diyet yaparlar, sprite içerler. yemekten sonra da sigara içerler. ilk nefeste gözler kısılır batan güneşe bakılır. çevreci olurlar. evlerinde bir ara mutlaka bir evcil hayvan bulunmuştur. sevgilisiz kaldıkları günlerde onunla oyalanırlar. çiftleşen kedileri incelerler. kapı önündeki paspaslarının üzerinde :) :( suratları vardır. açık renk far, siyah eyeliner sürerler.rujlarını hemen yerler ama sadeliğin doğallığın kendilerine daha çok yakıştığını daha seksi oldukalrını düşünüp bunu umursamıyor gibi yaparlar. sütlü tatlıları çok severler, karameli de tabi ki. her yaz mutlaka tatile çıkarlar. beyaz peynirin üzerine lüzümsuz bir sürü sey dökerler. güzel yemek yapamazlar. cam silemezler. uykusuzluğa dayanamazlar. izledikleri filmle ilgili mutlaka yorum yaparlar. çok konuşur ve çok gülerler.hazfızaları çok zayıftır. her yere mutlaka altı kişi giderler.ekran koruyucuları bir çizgi film kahramanıdır. erkeklere çok iyi davranırlar. ders notlarını ilk onlara verirler. hesabın ufak kızmını öderler. renk renk fularları vardır. fotografları da tabi. çok özeldir albümleri çerçeveleri ve solmuş çiçekleri. her yerde vardır bunlardan.

YAZI YAZ.

2006-03-30T21:00:00.000-08:00

sırf başkaları okusun diye yazılan yazılar,
kendini depresif göstermek için yazılan yazılar,
sevgili bulmak için yazılan yazılar,
bulduğu sevgiliyi kaybetmemek için yazılan yazılar,
kaybedilen sevgiliyi kazanmak için yazılar,
sevgiliyi kandırmak için yazılan yazılar,
kendini kandırmak için yazılan yazılar,
dikkat çekmek için yazılan yazılar..
sağa bak, sola bak, arkana bak, sağa sola bakacağına dön de önüne bak türünden yazılardan daha boktan yazılar,
kabızlık yaratan yazılardır.

yadanın da sı ayrı yazılır

2006-03-29T22:33:00.000-08:00

öyle ya da böyle, oraya ya da buraya, şuna ya da buna, anasına ya da avradına, eğrisiyle ya da doğrusuyla, sevabıyla ya da günahıyla, fenerbahçelisine ya da galatasaylısına, mor çatıya ya da mor kol bacağa, cumartesine ya da pazartesine dair birşeyler yazmak ya da yazmamak hepsi alt ya da üst geçitlerden geçmiş, geçene kadar ayı ya da dayı demiş, takip edilmilmiş ya da parmak izi alınmış herşey ya da hiç birşey karara bağlanmış değil. bağlı olan tek şey sağlam kazıktaki eşşeğimiz ya da kazık kadar olmuş eşşeklerimiz

2006-03-24T06:12:00.000-08:00

ankara dayım, manisa teyzem, ben de yengen..

2006-03-19T09:54:00.000-08:00

I'll still be thinking of you, and the times we had.

2006-03-16T17:03:00.000-08:00

kanal D de gümüş diye bir dizinin tanıtımı. kız kardan adamı sevmiş, kıştan sonra hiç bahar gelmeyecek sanmış, sonra bi bakmış güneşin ayaz eli içini mi yakmmış ne öyle bi şeyler işte..
zaten şu devirde taş gibi adam nerde, bütün adamların bi süre sonra suyu çıkıyo, portakaldan bu kadar su çıkmıyo Allah(C.C.) sizi inandırsın

bir de biri kaçar biri kovalarsa ask olurmuş, bu da zerda dizisininmiş öğrencim söyledi bugun tam simple present tensi en simple haliyle anlatırken, ardından zilan milan dilan geldi ama önceleri can cin cem vardı...

kopyalarken sağ sol ayarı biraz zor oldu ama olsun. degmez mi

2006-03-08T08:52:00.000-08:00

تتلاطم الامواج لتصتدم برأسي فتهشم ما بقى فيه من ذكرى
فتنتشر قطع الحصى جراء هذا الاصتدام وتتناثر الاحداث ..
فأبحث عنها لأجمع ما تبقى من صور فأنسجها كلمات وأرسمها معاني
تعبر عن خلجات عقل مرهق وقلب مرهف ..

قد يكون درسا قاسيا أو تجربه صعبة ..أو مجرد عابر سبيل رمى بقشرة موز
فتعثرت بها فانكسر عضو فيني , ولم أحمل بقلبي عليه شيئا ربما لانه جاهل
وقليل إيمان أو معتوه وقد تبرى الاحساس منه أو قذر لا يهتم بالنظافة ..

مهما كان لا يهمني ولكني الآن أعالج كسري وأتألم لشدة وجعي فقشرة الموز تلك
كانت سببا في رقادي الطويل فسأمت العلاج ومللت الانتظار

وليس لي الا مواجهة واقعي فأنا صاحبة كسر موجع وسأخرج من هذا العناء بعد
انقضاء مدة جبر الكسر ..ولكن

هل سأتعثر مرة أخرى ؟؟

لن أتعثر , نعم لن أتعثر,ولن أسمح لقليل الأدب ذاك أن يلقي بقشرة الموز فسلة
المهملات موجودة في كل مكان والأوساخ مكانها هناك ..

أعذب التحية لمن يستحق